ถ้าหากถูกมันโจมตีเข้าใจคงน่าอึดอัดใจไม่น้อย จิ้งหย่ากระโดดออกจากจุดที่มันโจมตีเพื่อเลี่ยงการโจมตีของด้วงซากศพแต่เย่ฮวาไม่ได้ทำแบบนั้น เขารวบรวมพลังวิญญาณไว้ที่แขนและพุ่งตรงเข้าใส่ด้วงซากศพ เมื่อใบมีดกระทบเข้ากับเปลือกของมัน มันจึงหยุดกลิ้งและเข้าสู่ค่าสถานะมึนงงเย่ฮวากำลังคิดที่จะใช้ดาบยวี่เจี้ยนเจ็ดวิถี จู่ๆ จิ้งหย่าก็ยิงลำแสงออกมาฆ่าด้วงซากศพทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เย่ฮวาได้ลงมือเมื่อเห็นว่าค่าประสบการณ์สูญเสียไปอย่างเปล่าประโยชน์ เย่ฮวาจึงแอบรู้สึกใจสลาย แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้จิ้งหย่ายิ้มให้เขา “ขอบคุณนะเจ้าคะ พี่ชาย”เย่ฮวาโบกมือ “ไม่เป็นไร ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อช่วยเหลือเธอนั่นแหละ”จากนี้ไป เย่ฮวาคงทำได้แค่นี้แล้วล่ะจิ้งหย่าไม่สามารถฆ่าดวงซากศพได้ทันที เธอต้องใช้การโจมตีถึงสองครั้งเพื่อเก็บกวาดมัน เนื่องจากตอนนี้เข้าใกล้หุบเขาวิญญาณดับสูญมากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกเจอตัวระหว่างทาง จิ้งหย่าจึงต้องโจมตีออกไปหนึ่งครั้งเพื่อเปิดการโจมตี ตามไปติดๆ ด้วยการโจมตีสร้างความมึนงงของเย่ฮวา จากนั้นจิ้งหย่าจึงโจมตีอีกครั้งเพื่อเป็นการปิดท้ายเป็นการร่วมมือที่ยอดเยี่ยมไม่น้อยเลย ภายในระยะเวลาไม่ถึงสองวินาทีสามารถจัดการมอนสเตอร์ได้หนึ่งตัวพวกเขาได้ทำการฆ่าดวงซากศพไปหลายสิบตัวระหว่างที่กำลังเดินทาง แต่เย่ฮวากลับไม่ได้รับค่าประสบการณ์แม้แต่นิดเดียว“ตูม!”ขณะที่เย่ฮวากำลังรู้สึกโศกเศร้า
