ลื่อนไปยังหินภูเขาไฟก้อนใหญ่ที่สุดอย่างช้าๆบริเวณขอบหินมีเงาอันงดงามปรากฎให้เห็น สายตาของเธอกำลังจ้องมองไปยังโลกที่แสนโกลาหลด้านนอกชายแดนราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างเย่ฮวาบินโฉบลงมาที่ด้านหลังของจิ้งหย่า เมื่อเห็นแผ่นหลังที่ผอมบางของเธอจึงอดรู้สึกเสียใจไม่ได้ร่างกายที่บอบบางนี้เป็นผู้ทำให้โลกใบนี้สงบสุขจิ้งหย่ายังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ทว่าเสียงของเธอกลับดังขึ้น “พี่ชาย ท่านคิดว่าในโลกใบนี้ยังมีพลังที่แข็งแกร่งกว่านี้อีกหรือไม่เจ้าคะ?”เย่ฮวาเดินไปยืนข้างๆ จิ้งหย่า จากนั้นวางแขนไว้บนไหล่ขาวเนียนดุจหิมะ เขากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “นอกภูเขาก็ยังมีภูเขา ไม่มีสิ่งใดที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ขอแค่มีจิตใจที่เข้มแข็ง ความแข็งแกร่งย่อมสูงขึ้น เธอต้องเชื่อมั่นในตัวเองนะ”จิ้งหย่าค่อยๆ หันศีรษะมองมาที่เย่ฮวา “หานหลินบอกท่านแล้ว?”“ใช่ ฉันรู้หมดแล้ว”จิ้งหย่าเบือนหน้าไปทางอื่น “ถ้าเช่นนั้น…ท่านมาที่นี่เพื่อเกลี้ยกล่อมข้าสินะ?”“ทำไมต้องเกลี้ยกล่อมเธอด้วยล่ะ?”ร่างกายที่บอบบางของจิ้งหย่าสั่นสะท้านเล็กน้อยดวงตาทั้งสองสบตาเข้ากับเย่ฮวา เขามองเธอด้วยสายตาที่เศร้าสร้อยขณะคลี่ยิ้มจางๆ ออกมาให้เห็น “เธอมีสิ่งที่เธอต้องปกป้อง ฉันเองก็มีเช่นกัน ฉันเข้าใจเธอนะ และฉันก็รู้ด้วยว่าเธอก็ต้องการพลังเหมือนกันกับฉัน เพราะฉันเองก็อยากเข้มแข็งขึ้น ดังนั้นไม่ต้องกังวล ตราบใดที่ยังรักษาจิตใจที่หนักแน่นไว้ได้ และมีความพยายาม แ
