ค่นี้ก็เพียงพอแล้วล่ะ”ใบหน้าที่เศร้าสร้อยของจิ้งหย่าค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มออกมาให้เห็น “พี่ชาย ท่านใจดีจังเลยเจ้าค่ะ”เย่ฮวายิ้ม “ฉันไม่ได้มาเพื่อเกลี้ยกล่อมไม่ให้เธอไป แต่ครั้งนี้ฉันจะไปกับเธอด้วย”“ได้สิเจ้าคะ ถ้าพี่ชายต้องการ ข้าไม่ปฏิเสธพี่ชายอยู่แล้ว”“แล้วพวกเราจะไปเมื่อไหร่ล่ะ?”“พรุ่งนี้เช้าเจ้าค่ะ”“ไม่มีปัญหา!”เย่ฮวายกมือทำท่า ‘โอเค’ กับจิ้งหย่า “เออนี่จิ้งหย่าฉันอยากขอร้องอะไรเธอเรื่องหนึ่ง”“พี่ชายว่ามาสิเจ้าคะ~”เย่ฮวาไอกระแอมและกล่าวว่า “เมืองเลี่ยเยี่ยนล่มสลายลงเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้ทางฝั่งนั้นได้ตัดสินแล้วว่าจะให้อยู่ในการดูแลของเมืองลั่วเซียว ส่วนราชวงศ์เมืองเลี่ยเยี่ยน เหลือเพียงเด็กสาวอายุสิบกว่าปีเพียงคนเดียวฉันอยากให้เธอมาฝึกที่แดนสวรรค์”จิ้งหย่าขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะกล่าวขึ้นว่า “ในเมื่อพี่ชายเอ่ยปากด้วยตนเองเช่นนี้ ถ้าเช่นนั้นก็พานางขึ้นมาเถอะเจ้าค่ะ”“โอเค!”เย่ฮวาหยิบม้วนกระดาษมาจากจิ้งหย่า เขารีบเดินทางไปเมืองนะโม หลังจากอธิบายสั้นๆ กับพี่โจว พี่โจวจึงเห็นด้วยกับความคิดนี้ เพราะตอนนี้เมืองนะโมไม่จำเป็นต้องมีซินเอ๋อร์อีกต่อไปแล้วซินเอ๋อร์เห็นเย่ฮวาจึงถามว่า “พี่ชาย ท่านพ่อของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”เย่ฮวายิ้ม เขาคุกเข่าลงและพูดกับเธออย่างแผ่วเบา“ท่านพ่อของเจ้าหญิงกำลังต่อสู้อยู่กับเหล่าอันเดดพระองค์อยากแข็งแกร่งขึ้นเพื่อไปช่วยเสริมกำลังให้ท่านพ่อไหม?”“อยากสิ!” ซินเอ๋อร์รีบต
