่นี้เธอก็มีสิทธิ์สุ่มหีบสมบัติไอเท็มห้าชิ้นแล้วตอนนี้คะแนนได้รับการตัดสินแล้ว เย่ฮวาจึงพามู่จื่อหานและเยว่เอ๋อร์ไปร้านอาหารภายในเกมและสั่งของอร่อยมารับประทานพวกเขานั่งอยู่ในห้อง มองดูผู้คนที่อยู่ชั้นล่างกำลังเดินเข้าออก“ให้ฉันเดานะ เย่ฮวาคงลืมเรื่องสำคัญไปแล้วล่ะ~”เยว่เอ๋อร์ถามด้วยรอยยิ้มขณะที่รับประทานเค้กในมือเย่ฮวาตกตะลึง “อะไร?”มู่จื่อหานมองไปที่เย่ฮวาอย่างไม่สบอารมณ์ “นายไม่รู้จริงๆ เหรอ? พรุ่งนี้เป็นวันเปิดเรียนแล้ว ฉันยังคิดอยู่เลยว่าทำไมนายถึงยังนั่งสบายใจ ไม่ทุกข์ไม่ร้อนแบบนี้?”“พรุ่งนี้เปิดเรียนแล้ว? ไม่ใช่วันมะรืนเหรอ?”ขณะที่พูดเย่ฮวาจึงเปิดดูปฏิทิน ความตกตะลึงพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เอ๊า! เปิดเทอมพรุ่งนี้แล้ว!”เยว่เอ๋อร์ยิ้ม “เย่ฮวา คืนนี้นายต้องนอนเร็วๆ นะ พรุ่งนี้พวกเราต้องไปรายงานตัวด้วย!”เย่ฮวาถอนหายใจ “วันหยุดที่น่ารื่นรมย์จบลงแล้วชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยอันวุ่นวายกำลังจะเริ่มต้นอีกครั้ง”เยว่เอ๋อร์หน้ามุ่ย “หลังจากนี้คงเล่นเกมตามที่ต้องการไม่ได้อีกแล้วล่ะ”เย่ฮวายักไหล่ “ฉันไม่สนใจอยู่แล้ว อย่างมากก็แค่โดดเรียน”“พาฉันไปด้วยนะ ~” เยว่เอ๋อร์เม้มริมฝีปากสีชมพูและมองเขาอย่างคาดหวัง“ตั้งใจเรียนนะ เรื่องอื่นเธอไม่ต้องคิดมาก!”“เชอะ!”……ช่วงเวลาสิบนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว เสียงกริ่งดังขึ้นเมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน จากนั้นเสียงจากระบบจึงดังขึ้นข้างหูของพวกเขา“ติ๊ง!”“แจ้งเตือนจากระบบ:
