ังสูงเกินไปหรือเปล่าเนี่ย หลิงเกิงเปิดแดนเงียบสงบโลกาวินาศให้ผู้เล่นเข้ามาแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าแผนที่ทั้งหมดบนแผ่นดินใหญ่ได้ถูกสำรวจทั้งหมดแล้ว ดังนั้นจึงเปิดแผนที่แห่งใหม่เพื่อเพิ่มความสนุกในการเล่นเกม ดังนั้นที่นี่คงไม่ใช่สถานสงเคราะห์ที่จะมาแจกของดีๆ ให้ผู้เล่นอย่างที่เธอคิดหรอก”“อืม ~ งั้นฉันขอดูหน่อยนะ…”เมื่อพี่หน่ายพูดจบจึงเดินไปที่กำแพงและดึงหนังสือเรืองแสงเล่มหนึ่งออกมา หน้าปกเขียนว่า……ตราผนึกปีศาจเมื่อลองตรวจสอบดูก็พบว่าไม่สามารถตรวจสอบข้อมูลของหนังสือเล่มนี้ได้ เมื่อไม่ทราบว่าของสิ่งนี้คืออะไร พี่หน่ายจึงเปิดหนังสือเบาๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น“สวบ!”ทันใดนั้นฝุ่นเรืองแสงก็พุ่งออกมาจากหนังสือ พี่หน่ายตกใจจนโยนหนังสือทิ้งทันที ในขณะนั้นเองแสงก็ค่อยๆควบแน่น จนกลายเป็นร่างมนุษย์ที่ทรงพลังร่างหนึ่ง“หนึ่งแสนห้าหมื่นปีแล้ว ในที่สุดข้าก็ได้ออกมาเสียที!”เจ้าของแสงสว่างนั้นส่งเสียงแหบและทุ้มต่าออกมาอีกฝ่ายหันมาทางพวกเขา “มนุษย์สามคนงั้นรึ ก็ดี ข้าต้องการร่างกายอยู่พอดี!”เมื่อกล่าวจบมันจึงพุ่งตรงเข้ามาหาพี่หน่ายที่อยู่หน้าสุด!“พี่หน่ายระวัง!”เย่ฮวาชักดาบออกมาและจากนั้นเทเลพอร์ตมาอยู่ด้านหน้าพี่หน่ายเย่ฮวายกแขนขึ้นมาประสานเข้าด้วยกันเพื่อรับแรงปะทะจากหมัดอย่างกะทันหัน!“ตูม!”เขารู้สึกแขนชาเล็กน้อย ความเสียหายจำนวนไม่น้อยลอยขึ้นเหนือศีรษะ“270,617”แม้ว่าเย่ฮวาจะไม่มีบัพช่วยเหลือ แต่เขายัง
