นี้ม่านแสงได้หายไปแล้วเหตุผลที่พวกเขามาถึงแดนเงียบสงบโลกาวินาศแห่งนี้ทันทีหลังจากที่ม่านแสงหายไป ไม่เพียงแต่มีสมบัติมากมายรอให้พวกเขาสำรวจอยู่เท่านั้น แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือการได้เป็นคนแรกที่กอบโกยผลประโยชน์จากที่นี่คนที่เดินอยู่ด้านหน้าสุดต่างหากล่ะที่จะเป็นผู้นำได้หลังจากเก็บสัตว์พาหนะมังกรยักษ์แล้ว พวกเขาจึงเดินเข้ามาด้านในแดนเงียบสงบโลกาวินาศ กลุ่มเย่ฮวาเดินฝ่ากลุ่มผู้เล่นซึ่งเดินทางมาถึงที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่ มีผู้เล่นส่วนหนึ่งที่กระโดดลงไปด้านล่างพวกเขาหายลงไปในเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นเหวพี่หน่ายตื่นเต้นมาก เธอนำพวกเขามาถึงเหวขนาดใหญ่เหวหนึ่ง พี่หน่ายชี้ไปที่เหวยักษ์แล้วกล่าวว่า “นี่เป็นเหวใหญ่ที่สุดในละแวกนี้ พวกเราลงไปกันเถอะ!”เย่ฮวาขมวดคิ้ว “ใหญ่ขนาดนี้ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าในนี้ไม่มีของดีอะไรเลยล่ะ บางทีเราควรทำในสิ่งตรงกันข้ามนะ ยิ่งเหวเล็กมากเท่าไหร่อาจจะมีของดีมากเท่านั้นก็ได้”มู่จื่อหานยิ้มเบาๆ “นายเป็นหัวหน้า นายไปทางไหนพวกเราก็ไปทางนั้นแหละ”เย่ฮวาพยักหน้า เขาหันมองพี่หน่ายจึงพบว่าเธอกำลังมองมาที่เย่ฮวาอย่างมีความหวัง เย่ฮวาเงยหน้าขึ้น “ถ้างั้นก็เอาตามพี่หน่ายเถอะ”“เย้!”พี่หน่ายกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ เธอจะลื่นแล้วหล่นลงไปในเหวนั้น เสียงร้องของเธอดังเข้ามาในหูของพวกเขา “กรี๊ด~”เย่ฮวารีบวิ่งไปข้างหน้าและกระโดดลงไปในเหวเพื่อจับพี่หน่ายไว้ เขาไม่รู้ว่าเห
