่จื่อหานดังขึ้นด้านหลังเย่ฮวา ปรากฏว่าแม้แต่เธอก็กระโดดตามลงมาเช่นเดียวกันพี่หน่ายกล่าว “ใช่ๆ เย่เย่น้อยรีบไปเปิดหีบเร็วเข้าเถอะ!”“โอเค”เย่ฮวาพยักหน้า จากนั้นก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วทั้งสามคนเข้ามายืนล้อมหีบสมบัติเป็นวงกลม เย่ฮวาดึงกลอนล็อกออกแล้วค่อยๆ เปิดฝาหีบเย่ฮวาเพิ่งจะเปิดแง้มจนเกิดช่องว่างเล็กๆ จู่ๆ ก็มีแสงสีทองส่องกระทบดวงตา แสงสีทองทำให้ดวงตาของเย่ฮวาเกิดความพร่ามัวเล็กน้อย ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นการมองเห็นจึงกลับมาเป็นปกติอีกครั้งวินาทีที่เย่ฮวาได้เห็นสิ่งที่อยู่ด้านในหีบสมบัติความรู้สึกหม่นหมองพลันปรากฏขึ้นเย่ฮวาเอื้อมมือออกไปหยิบเหรียญทองหนึ่งกำมือและกล่าวด้วยสีหน้าอึมครึมว่า “เฮ้อ…สิ่งที่มีค่าน้อยที่สุดในหลิงเกิงตอนนี้คงจะเป็นเหรียญทองแล้วมั้ง!”พี่หน่ายดูผิดหวังเล็กน้อย “หรือว่าสิ่งที่เย่เย่น้อยพูดจะเป็นเรื่องจริง? ที่บอกว่าเหวขนาดใหญ่ไม่ได้มีของดีซ่อนอยู่”มู่จื่อหานหัวเราะเล็กน้อย “ไม่เป็นไรหรอก ถึงยังไงพวกเราก็ยังมีเวลา ไปสำรวจเหวต่อไปก็ได้ อีกอย่างในนี้ยังมีเหรียญทองมากกว่าหนึ่งพันเหรียญ ยึดตามอัตราการแลกเปลี่ยนในตอนนี้ ก็แลกได้หลายหยวนอยู่นะ”เย่ฮวาฝืนยิ้ม “ที่พูดมาก็มีเหตุผล~”เพื่อไม่ให้เสียของ พวกเขาจึงก้มเก็บเหรียญทองใส่โกดังปาร์ตี้ จากนั้นจึงกดปุ่มออกจากแผนที่ที่บริเวณมุมขวาบนของหน้าจอ และแล้วพวกเขาก็กลับมายืนข้างเหวยักษ์อีกครั้งพี่หน่ายก้มหน้ามองเหวลึกที่มองไ
