ที่นี่อาจจะมีสมบัติอยู่ก็ได้นะ”“ใช่ๆๆ!”พี่หน่ายรีบตอบรับ “หีบสมบัติกล่องที่แล้วไม่มีอะไรเลย คงเป็นเพราะแผนที่นั้นง่ายเกินไป หีบสมบัติอันนั้นไม่ต้องใช้ความพยายามมากมายก็วางให้เห็นตรงหน้าแล้วดังนั้นรางวัลที่ได้รับจึงน้อยมาก”เย่ฮวาผายมือยักไหล่เพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวเขาเองก็ไม่รู้เช่นกันมู่จื่อหานกล่าวว่า “พวกเราเรียกสัตว์เลี้ยงออกมาเถอะจะได้ค้นหาได้เร็วขึ้น ถ้าที่นี่มีหีบสมบัติจริงๆ ก็ช่วยให้เราเจอได้เร็วขึ้นด้วย”“โอเค!”หลังจากนั้นเย่ฮวาจึงเรียกเม่ยเอ๋อร์ออกมา เม่ยเอ๋อร์ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากวงเวทย์ เมื่อเธอเห็นเย่ฮวาจึงกระโดดโผเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขา เธอใช้ใบหน้าถูเข้ากับหน้าอกเขาด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู “พี่ชาย ในที่สุดท่านก็ยอมให้เม่ยเอ๋อร์ออกมาแล้ว”พี่หน่ายมองด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม “เย่เย่น้อยปกติเวลานายอยู่กับเม่ยเอ๋อร์สองต่อสอง นายคงทำอะไรแปลกๆ สินะ ดูสิ เธอติดนายงอมแงมเลยอ่ะ”“ไปตายซะ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น!”“เชอะ~”พี่หน่ายเบือนหน้าด้วยความดูถูกเหยียดหยาม เธอเรียกเด็กเวรออกมา เมื่อเด็กเวรเดินออกมาจากวงเวทย์เขาจึงมองมาทางพี่หน่ายแล้วพูดว่า “ทำไมถึงเพิ่งจะเรียกฉันออกมาเนี่ย?”“ย๊าก!” พี่หน่ายไม่พูดพร่าทำเพลง เธอยกเท้าเตะฟรีคิกเข้าใส่เด็กเวร ส่งผลให้อีกฝ่ายกระเด็นลอยออกไปหลายเมตรก่อนจะกระแทกลงกับพื้นเย่ฮวาตกตะลึงอ้าปากค้าง “พะ…พี่หน่าย ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ…”พี่หน่ายดูเหมือนจะเพิ
