้างหนึ่งออกมาจากกระเป๋าพร้อมตะโกน “ยังไม่รีบไปหาอีก? อยากถูกตีใช่ไหม?”เด็กเวรรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปอีกทางหนึ่ง ตอนที่เขาเดินโซเซออกไป เย่ฮวาที่มองตามหลังก็ได้แต่แอบรู้สึกเห็นใจอย่างเงียบๆพี่หน่ายรีบเก็บรองเท้าแตะในมือ เธอพูดด้วยน้าเสียงออดอ้อนว่า “เย่เย่น้อย พวกเราไปทางด้านนั้นกันเถอะ”เย่ฮวาสีหน้าอึมครึม นี่เป็นยุคแห่งอาวุธเป็นใหญ่ที่เต็มไปด้วยสงครามและเวท เธอไปเอารองเท้าแตะนี้มาจากไหนเนี่ย?เย่ฮวาพยายามฝืนไม่ให้ตัวเองบ่นออกไป เขายิ้มให้พี่หน่าย “โอเค! พวกเราตามพี่หน่ายไปกันเถอะ พี่หน่ายนำเลย~”“ไม่ๆๆ นายเป็นหัวหน้า นายนำก่อนเลย~” พี่หน่ายพูดด้วยรอยยิ้ม“ไม่ได้ๆ เธอนั่นแหละที่นำ~” เย่ฮวายังคงพูดต่ออย่างนอบน้อมทันใดนั้นพี่หน่ายจึงหุบยิ้มและพูดด้วยน้าเสียงเย็นชาว่า “นายจะไปหรือไม่ไป?”หลังของเย่ฮวาเย็นเยียบเพราะรู้สึกได้ถึงแรงสังหารอันแรงกล้า เขารีบพูดด้วยร่างกายที่สั่นเทา “ถ้างั้นฉันนำเองพี่หน่ายรีบตามมานะ~”หลังจากพูดจบ เย่ฮวาก็รีบวิ่งหน้าตั้งไปยังทิศสุดท้ายที่เหลืออยู่อย่างรวดเร็ว
