ทั้งหมดได้เข้าสู่สภาวะการต่อสู้ ผู้นำตระกูลแต่ละตระกูลต่างลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วมองไปรอบๆหลังจากที่เย่ฮวาได้สำรวจเมืองส่วนใน ในที่สุดเย่ฮวาก็มองเห็นคนที่ต้องการพบภายในจวนในศาลาที่สวนด้านหลังจวน มีสาวสวยในชุดกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อนกำลังวาดภาพอยู่ คนคนนี้คือเสว่หลินเย่ฮวาลดความเร็วลง ก่อนที่จะลงมาอยู่ที่ด้านหลังของเธออย่างช้าๆ โดยไม่รอให้เย่ฮวายกเลิกการพรางตัว เสว่หลินหันหน้ากลับมาโดยพลัน สายตาของเธอมองไปรอบๆด้วยความรู้สึกปีติยินดีแต่กลับพบว่าไม่มีใครอยู่ข้างหลังของเธอ ดวงตาของเธอพลันเศร้าหมองลง ไม่กี่วินาทีต่อมา ริมฝีปากสีแดงของเสว่หลินก็เผยอออก “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่จริงหรือไม่แต่ข้าอาศัยอยู่ที่นี่มีความสุขดี หากเจ้าได้ยิน ก็ไม่ต้องเป็นห่วงข้า”เมื่อเย่ฮวาได้เห็นสีหน้าที่เข้มแข็งของเธอ สุดท้ายแล้วก็ทนไม่ไหวจึงได้ปลดพรางตัวออก พร้อมกับที่ร่างกายค่อยๆ ปรากฏออกมาเมื่อเสว่หลินมองเห็นเย่ฮวา ร่างกายที่เปราะบางของเธอพลันสั่นสะท้านเล็กน้อย จากนั้นจึงยิ้มให้กับเย่ฮวา“เจ้ากลับมาแล้ว”เย่ฮวาพยักหน้าเบาๆ “ใช่ ฉันกลับมาแล้ว”“ไม่กี่ปีมานี้…สบายดีไหม?” เสว่หลินมองไปยังดวงตาของเย่ฮวาและถามด้วยความเป็นห่วง“ฉันสบายดีหรือไม่มันไม่สำคัญ เธอล่ะ?” เย่ฮวาเดินก้าวไปข้างหน้าและถามอย่างอ่อนโยนเสว่หลินหันกลับมาพูดด้วยน้าเสียงที่สั่นเครือ “ข้า…สบายดี…”เสียงสะอื้นที่แทบจะไม่ได้ยินนั้นไม่สามารถหลบซ่อนจากการรั
