บรู้ของเย่ฮวาได้บางทีเสว่หลินอาจจะรู้สึกอะไรบางอย่างกับเย่ฮวาจริงๆ และตัวเขาเองก็ไม่สามารถชดใช้กับการปล่อยให้เธอคอยได้ขณะที่มองแผ่นหลังอันบอบบางของเธอ เย่ฮวาก้าวเท้าเดินมาถึงด้านหลังของเธอ เอื้อมมือพยุงไหล่ทั้งสองแล้วหันร่างของเธอกลับมา ในตอนนี้น้าตาสองสายได้ไหลอาบแก้มที่งดงามของเธอ มันทำให้เย่ฮวารู้สึกปวดใจเล็กน้อยหลังจากที่เย่ฮวาเงียบไปไม่กี่วินาที จึงได้เอื้อมมือไปเช็ดน้าตาออกจากหางตาของเธอแล้วกล่าวเบาๆ ว่า “ฉันขอโทษ”เย่ฮวาได้ลูบหลังของเธอเบาๆ ปล่อยให้น้าตาของเธอไหลชุ่มกระเป๋าเสื้อของเย่ฮวา ไม่รู้ว่าร้องไห้นานแค่ไหนจึงเกิดเสียงดังมาจากด้านหลัง ประตูสวนด้านหลังได้เปิดออกอย่างกะทันหัน“เสว่หลิน มีคนบุกรุกเข้ามาในเมือง เจ้าต้องระวัง…”ก่อนที่มาวเย่ซานจะพูดจบ เขาจึงได้หยุดนิ่งอยู่กับที่ลูกสาวของตัวเองกำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของผู้ชาย และชายคนนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้มีพระคุณที่ทำให้ตระกูลมาวของพวกเขาประสบความสำเร็จในเมืองสวรรค์ลึกลับมาวเย่ซานมองมาที่เย่ฮวา แล้วจึงหันหลังเดินออกไปจากสวนด้านหลังจวน เขาช่วยปิดประตูสวนด้านหลังเบาๆเย่ฮวาสัมผัสได้ว่าเขายืนอยู่ด้านนอกประตู คล้ายต้องการปกป้องพวกเขาเพื่อไม่ให้คนอื่นเข้ามาในใจของเย่ฮวาเต็มไปด้วยความสุข นี่เป็นพ่อสามีแห่งชาติจริงๆ แต่น่าเสียดายที่เรื่องระหว่างเสว่หลินและเขาถูกลิขิตให้มันกลายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ทำได้แค่หวังว่าก่อนที่เก
