องต้องทำ คืนนี้ถึงจะไม่ได้นอนหลับพักผ่อนก็ไม่เป็นไรรู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว ในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงครึ่งทาง“อื้อ…”ซินเอ๋อร์เปล่งเสียงงัวเงีย เธอตื่นจากการหลับใหลแล้วเมื่อฟื้นขึ้นจึงกวาดตามองไปรอบๆ พร้อมเอ่ยถาม “พี่ชายข้าอยู่ที่ไหน? ท่านพ่อล่ะ?”เย่ฮวาหยุดคิดครู่หนึ่ง เขาแสร้งทำเป็นผ่อนคลาย“ท่านพ่อของเจ้าหญิงกล้าหาญมาก พระองค์เอาชนะอันเดดจนถอยทัพกลับไปแล้ว ตอนนี้เมืองเลี่ยเยี่ยนกำลังฟื้นฟู ดังนั้นท่านพ่อของเจ้าหญิงจึงรับสั่งให้ผมนำตัวเจ้าหญิงไปอยู่ที่เมืองนะโมก่อน”“ข้าต้องอยู่ที่นั่นอีกนานแค่ไหน?” ซินเอ๋อร์กะพริบตาปริบๆ ขณะรอคอยคำตอบจากเขาเย่ฮวาขมวดคิ้วเล็กน้อย “น่าจะไม่นานนะ”“อื้อ”หลังจากออกเดินทางต่อ เธอก็เอาแต่ถามเขาตลอดทาง แต่เพื่อความสบายใจเขาจึงจำต้องโกหกเธอไปก่อนวิธีนี้น่าจะช่วยยื้อเวลาได้อีกสักพัก……เมื่อเดินทางมาถึงด้านนอกเมืองนะโม เขาก็พบกับพี่โจวโดยบังเอิญ เธอกำลังเดินทางออกมาพร้อมกับ NPCกลุ่มหนึ่งเมื่อเธอเห็นเขาจึงพูดด้วยความประหลาดใจ “มาทำอะไรที่นี่เนี่ย? ดึกขนาดนี้แล้วยังไม่นอนอีกเหรอ?”เย่ฮวาไอกระแอม “ค่อยคุยเรื่องนี้เถอะ ตอนนี้ได้ NPCไปถึงไหนแล้ว?”พี่โจวยิ้ม “ก็ดีนะ แต่เป็นเพราะก่อนหน้านี้มี NPC ถูกฆ่าตายเป็นจำนวนมากตอนที่อันเดดยึดเมือง ดังนั้นภายในหมู่บ้านต่างๆ จึงไม่มี NPC ระดับบอสหลงเหลือแล้ว ฉันไปมาหลายที่แล้ว แต่ยังขาด NPC อีกหนึ่งคน ฉันก็เลยคิดว่าจะอ
