ฮวาถอยไปยืนอยู่ข้างๆ โม่อี้หลงส่าว เขากระซิบถามด้วยน้าเสียงทุ้มต่าว่า “เมืองเลี่ยเยี่ยนของพวกนายไม่มีไพ่ไม้ตายสำหรับคุ้มกันความปลอดภัยอะไรเลยเหรอ?”โม่อี้หลงส่าวยิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ถ้ามีพวกฉันคงเอาออกมาใช้นานแล้วล่ะ”“……”……เมื่อเห็นสีหน้าระทมทุกข์ของโม่อี้หลงส่าว เย่ฮวาจึงไม่พูดให้มากความ ตอนนี้ภายในใจของเขาคงรู้สึกแย่ถึงขีดสุด ที่นี่เป็นสถานที่ที่เติบโตมาพร้อมกับเขา แต่ในวันนี้เป็นเพราะการตัดสินใจของเขาจึงทำได้เพียงแค่จ้องมองความพังพินาศอย่างจนปัญญาแม้ว่าจะรู้สึกเห็นอกเห็นใจ แต่เย่ฮวาก็แอบรู้สึกดีใจที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ตัดสินใจยกใบมีดเวทย์โบราณให้กับราชาลั่วเจีย ไม่อย่างนั้นตอนนี้เซิร์ฟเวอร์จีนอาจจะสูญเสียเมืองหลักระดับหนึ่งอย่างแน่นอน“พรึ่บ!”ใบมีดเวทย์สีดำทมิฬสั่นสะท้านวูบหนึ่ง พลังปะทะเข้ามาทางฝั่งของเย่ฮวา เขาจึงรีบเทเลพอร์ตย้ายไปทิศทางอื่น ตามไปติดๆ ด้วยสกิลดาบยวี่เจี้ยนเจ็ดวิถี!การโจมตีทั้งเจ็ดครั้งถูกส่งออกไปอย่างต่อเนื่อง แต่ด้วยค่าพลังชีวิตจำนวนมากนี้ ถึงแม้ว่าใบมีดทลายนภาจะหลอมรวมเข้ากับสกิลดาบยวี่เจี้ยนเจ็ดวิถีจนเกิดเป็นสกิลสะบั้นเจ็ดสลาตัน แต่ค่าสเตตัสเดิมที่เย่ฮวามีอยู่ก็ยังไม่มากพอที่จะสร้างภัยคุกคามให้กับเซ่เฟิงได้อยู่ดี สกิลนี้ต่อให้แข็งแกร่งมากกว่านี้ก็ไม่สามารถสังหารบุคคลผู้มีพลังมหาศาลผู้นี้ได้ตอนที่เซ่เฟิงพุ่งเข้าหาเย่ฮวาและใช้ฝ่ามือตบเข้าใส่เขาแสงสว่างเย็นเยียบ
