ห่างออกไป เกิดแสงสว่างวาบสะท้อนเข้ามาในตาของเย่ฮวา เย่ฮวาหันไปมองก็พบว่ามีชายคนหนึ่งกำลังขดตัวอยู่ที่มุมกำแพง เขามองมาที่เย่ฮวาด้วยความหวาดกลัวและกระตือรือร้นบนลำคอของเขามีแหวนสีเขียวห้อยอยู่ ดังนั้นเมื่อกระทบกับแสงจึงเกิดแสงวิบวับดึงดูดความสนใจจากเย่ฮวาเย่ฮวากวาดตามองไปรอบๆ กลับพบว่า NPC ที่อยู่รอบๆ ไม่มีใครที่มีระดับบอสแม้แต่คนเดียว แต่เด็กผู้ชายคนนั้นกลับสะดุดตาเขามากเย่ฮวาเดินตรงเข้าไปหาอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงได้ตัดสินใจมอบเงินสองเหรียญทองกับเด็กคนนี้ บนร่างกายของเขาสวมใส่ด้วยเสื้อผ้าขาดวิ่น ดูเหมือนว่าคงยากจนมากแน่ๆตอนที่เดินมาถึงตรงหน้าเด็กคนนี้ อีกฝ่ายแหงนหน้ามองเขา ความรู้สึกที่อีกฝ่ายมองราวกับเห็นผู้ที่สูงส่งทำให้เย่ฮวารู้สึกไม่สบายใจ เขาย่อตัวลงและถามด้วยรอยยิ้มว่า“ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้คนเดียว?”เด็กชายคนนั้นมองเย่ฮวาด้วยความหวาดกลัว เขาไม่ได้ตอบคำถามอะไร ในเวลานี้เองหัวหน้าหมู่บ้านก็เดินเข้ามาพร้อมกับไม้คทาในมือ เขาอธิบาย “ใต้เท้าขอรับพ่อของเถี่ยจื่อผู้นี้เป็นช่างตีเหล็ก เขาเป็นทหารอาสาและถูกนำตัวไปแล้ว มารดาของเขาก็โชคไม่ดีเข้าไปเจอกับฝูงหมาป่าภายในป่า จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ทราบชะตากรรม…”เป็นเรื่องราวที่เล่นตลกกับชีวิตอีกแล้ว เด็กคนหนึ่งที่ต้องถูกทำลายเพราะสงครามเย่ฮวาหยิบดาบสีทองออกมาจากกระเป๋า เสียง“เคล้ง” ดังขึ้นก่อนจะปักลงบนพื้นตรงหน้าของเด็กคนนี้เขากล่าวเสียงขรึ
