าลั่วเจียก้าวเท้ามาด้านหน้าและกล่าวเสียงขึรมว่า“ใบมีดเวทย์โบราณนี้ทรงพลังเกินกว่าจะหาสิ่งใดเทียบเทียม แต่ต้องให้ผู้ที่สามารถเชื่อใจได้ครอบครองไม่เช่นนั้นอาจจะเป็นภัยพิบัติต่อแผ่นดินใหญ่ ข้าจะมอบรางวัลให้พวกเจ้ามากกว่าที่ราชาเมืองเลี่ยเยี่ยนเสนอสองเท่า พวกเจ้ามอบดาบเล่มนี้ให้ข้าดีไหมล่ะ?”สองเท่า? ทำไมไม่ให้สามเท่าล่ะ?เย่ฮวาครุ่นคิด เป็นการแลกเปลี่ยนที่น่าสนใจ แต่ว่า…นี่เป็นภารกิจของโม่อี้หลงส่าว เขาแค่ช่วยเหลือเท่านั้นดังนั้นใบมีดเวทย์โบราณควรมอบให้ใคร เขาคือผู้ที่มีอำนาจในการตัดสินสูงสุดเย่ฮวาหันไปถามเขา “นายเป็นคนรับภารกิจ แถมยังเป็นหัวหน้าด้วย นายตัดสินใจเลยว่าจะจัดการกับดาบเล่มนี้ยังไง”พูดจบเขาก็ดึงดาบขึ้นมา พลังงานอันทรงพลังแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขา จากนั้นจึงยื่นมันให้โม่อี้หลงส่าว“ตัดสินใจเองเลย”โม่อี้หลงส่าวมองราชาลั่วเจีย จากนั้นก็หันมามองพวกเขาสองคน “ฉันยังอยากมอบใบมีดเวทย์โบราณให้ราชาเมืองเลี่ยเยี่ยน พวกนายไม่ถือสาใช่ไหม?”เย่ฮวาโบกมือ “ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”“ฉันก็คิดเหมือนกับเย่ฮวา” ชิงฮว่าซางกระตุกยิ้มมุมปาก“ขอบใจนะ”“งั้นนายไปส่งภารกิจก็แล้วกันนะ ฉันยังมีเรื่องที่ต้องไปทำต่อ” เย่ฮวาหันไปยิ้มให้โม่อี้หลงส่าว“โอเค”เมื่อเห็นโม่อี้หลงส่าวใช้วาร์ปไปที่เมืองเลี่ยเยี่ยน เย่ฮวาจึงหันไปยิ้มด้วยสีหน้าโศกเศร้ากับอาซูน่าและราชาลั่วเจีย“ครั้งนี้เขาเป็นหัวหน้านำเราไปยังแดนนรก ผมก็แค่ไป
