ดินออกมาจากป่าหมอกโลหิตแล้วแต่กลับพบว่าระยะเวลา 50-60 นาทีที่ผ่านมาพวกเขาไม่เจอมอนสเตอร์แม้แต่ตัวเดียวเลยแม้แต่นักเวทย์ปฐพีก็หายไปไม่เห็นแม้แต่เงาเย่ฮวาหยุดเดินและเอ่ยถาม “ชิงฮว่าซาง เธอแน่ใจนะว่ามาถูกทาง?”โม่อี้หลงส่าวก็ถามเช่นกัน “ฉันก็คิดแบบนี้เหมือนกันพวกเราไม่เจอนักเวทย์ปฐพีมาพักใหญ่แล้วนะ”ชิงฮว่าซางขมวดคิ้ว จากนั้นเธอจึงหลับตาลงอย่างช้าๆผ่านไปได้สิบกว่าวินาที เธอลืมตาขึ้นอีกครั้งและพูดกับพวกเขาว่า “ไม่ผิด อยู่ด้านหน้านี่แหละ”เย่ฮวาพยักหน้า ป่าหมอกโลหิตแห่งนี้บดบังการมองเห็นของพวกเขาอย่างสมบูรณ์ นอกจากเชื่อชิงฮว่าซางแล้ว พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น……“กึก!”เสียงเบาๆ ดังขึ้น เย่ฮวาหยุดคนอื่นๆ เขามองไปที่ใต้ฝ่าเท้าของตนเองและกล่าวเสียงขรึม “ไม่มีทางให้เดินแล้ว”ตรงหน้าของพวกเขาไม่มีทางให้เดินต่อไปแล้ว มีเพียงเศษหินและแม่น้าหรืออาจจะเป็นทะเลสีเลือดที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ไม่มีใครรู้ว่ามันกว้างขนาดไหนเพราะไม่สามารถมองเห็นอีกฟากหนึ่งได้เย่ฮวาคิด “พวกเรานั่งมังกรข้ามไปก็แล้วกัน”“โอเค!”รอบๆ มีความกว้างขวางเกินกว่าจะหาสิ่งใดเทียบเทียม เหมาะกับการใช้สัตว์พาหนะ พวกเขาทั้งสามคนต่างก็มีสัตว์พาหนะเป็นของตัวเอง ใช้เวลาเพียงไม่นานก็สามารถเดินทางออกมาได้ไกลแล้วใช้เวลาบินอยู่หนึ่งนาทีกว่าๆ ในที่สุดพวกเขาก็เห็นอีกฟากหนึ่งของหมอกสีเลือด ดูเหมือนว่านี่จะเป็นแค่แม่น้าสีเลือดหนึ่งสายเท่านั้น อันที่จริงกลาง
