ป่าไม้ไม่ควรจะมีแม่น้าที่ใหญ่ขนาดนี้เลยด้วยซ้าเมื่อลงมาถึงอีกฟากหนึ่ง พวกเขาจึงเก็บสัตว์พาหนะกลับเข้ากระเป๋า เย่ฮวาหันไปมองแม่น้าสีเลือดที่อยู่ด้านหลัง เขาถอนหายใจและออกเดินทางต่อการใช้สัตว์พาหนะสามารถประหยัดพลังและเวลาได้มากกว่า แต่เป็นเพราะไม่อยากให้ใครสัมผัสถึงกลิ่นอายของพวกเขา จึงเลือกที่จะเดินเท้าแทนการใช้สัตว์พาหนะถ้าเกิดการต่อสู้ขึ้นพวกเขายังพอควบคุมพลังของตัวเองได้ แต่ถ้าหากมีพลังจากสัตว์พาหนะอยู่ความลับคงถูกเปิดเผยอย่างสมบูรณ์ ยิ่งอยู่ในแผนที่ที่พวกเขาไม่คุ้นชินเช่นนี้ การต่อสู้อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อพวกเขาออกเดินทางต่อ หลังจากผ่านพุ่มไม้ใหญ่มาได้ครู่หนึ่ง ภาพตรงหน้าพลันปรากฎแสงสว่างขึ้นชิงฮว่าซางกล่าวเสียงขรึม “ถึงแล้ว!”เมื่อมองไปตามนิ้วของชิงฮว่าซาง พบว่าห่างออกไปมีอันเดดกำลังเดินสวนกันทั่วทุกสารทิศ กลางกลุ่มมอนสเตอร์เหล่านี้มีภูเขาหินลูกหนึ่งซึ่งไม่ได้มีขนาดใหญ่เท่าไหร่นัก เนื่องจากมีอันเดดที่สวมใส่ด้วยเกราะเหล็กคุ้มกันอยู่ มีความเป็นไปได้สูงมากที่ทหารเวทย์โบราณจะอยู่ในนั้นเย่ฮวากราชับดาบพลันกล่าวเสียงขรึม “พวกเราเตรียมตัวต่อสู้เถอะ แต่มอนสเตอร์เหล่านี้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่มอนสเตอร์ธรรมดาๆ เราต้องป้องกันไม่ให้ถูกสังหารหมู่ พยายามเกาะกลุ่มเข้าด้วยกัน หันหลังชนกันเพื่อจัดการศัตรูที่โจมตีรอบทิศ”“อื้อ!”ชิงฮว่าซางและโม่อี้หลงส่าวส่งเสียงตอบรับกลับมาแม้ว่าโม่อี้หลงส่าวจะเป็นหั
