่านั้นในเวลานี้เอง ทหารภายในเมืองก็เข้ามาล้อมเย่ฮวาไว้“ผู้ใดกันถึงได้กล้าเหิมเกริมถึงเพียงนี้! กล้าปล่อยพลังภายในเมืองได้เยี่ยงไร!”เย่ฮวาหันไปมองทหารเหล่านั้น ตอนที่เขากำลังจะพูดอธิบาย ทหารอารักขานายหนึ่งก็เข้ามาตำหนิคนเหล่านั้น“วางอาวุธลง! นี่คือท่านต้าซือจื๋อ พวกเจ้าตาบอดหรืออย่างไรกัน?!”ทหารอารักขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านต้าซือจื๋อ คนของข้าไม่เคยเห็นท่านมาก่อน โปรดให้อภัยพวกเขาด้วยขอรับ”เย่ฮวาโบกมือ “ไม่เป็นไร เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของพวกเขา”“ท่านช่างใจกว้างจริงๆ”เย่ฮวายักไหล่ “ไม่มีอะไรแล้ว งั้นพวกฉันไปก่อนนะ”“ขอรับ”……เย่ฮวาเรียกมังกรยักษ์ระเบิดวายุ มังกรกระพือปีกขึ้นลงจนเกิดลมพายุโดยรอบ เย่ฮวาขึ้นไปนั่งบนหลังของมันพร้อมกับเม่ยเอ๋อร์ ท่ามกลางความอิจฉาของคนอื่นๆจากนั้นเขาจึงเดินทางไปยังตำแหน่งของภารกิจโดยไม่หันกลับไปมองอีกใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงกว่า ตอนที่เย่ฮวากำลังจะเข้าใกล้ชายแดนของแผ่นดินใหญ่หลิงเกิง เขาจึงหยุดลงที่ภูเขาลูกหนึ่งพิกัดระบุว่าหญ้าเก้าหทัยอยู่ที่นี่ แต่ไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงจุดไหนของที่นี่ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องออกตามหาด้วยตัวเองหลังจากเก็บสัตว์พาหนะแล้ว เขาจึงนำเม่ยเอ๋อร์เข้าไปในหุบเขาอย่างไม่รอช้าภายในป่าแห่งนี้เต็มไปด้วยความเงียบสงัด แม้แต่เสียงของนกก็ยังไม่ได้ยิน นอกจากลมที่พัดเข้ามาจนเกิดเสียงใบไม้เสียดสีกัน ก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นนอกจากนี้ตอนที่พวกเขาเดินเข้ามาด้านใน เม่ย
