จะกลับมาสงบอีกครั้งมือทั้งสองข้างกำปลายเสื้อไว้จนแน่น เธอหลับตาลงขณะเม้มริมฝีปากจนเลือดไหลซึมออกมา“ปล่อยเขาไปเถอะ……”เย่ฮวาเปล่งเสียงพูด เขาหันไปยิ้มให้ราชาซิวลัวที่ยืนห่างออกไป “นี่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว”ชิงฮว่าซางประหลาดใจ “แต่ว่าเขา……”เย่ฮวาหันมาสบตาชิงฮว่าซาง เธอรีบเบือนหน้าหนีเพื่อหลบตา เขายกมือขึ้นมาวางบนบ่าเธอและพูดด้วยรอยยิ้ม“เห็นได้ชัดว่ามีโอกาสแต่กลับไม่คว้าไว้ ท้ายที่สุดก็ยังไม่สามารถปกป้องคนที่ตัวเองรักได้ นี่เป็นความรู้สึกผิดที่จะติดตัวเขาไปชั่วชีวิต ชีวิตภายในเกม บางครั้งก็ต้องทำตามความรู้สึก ไม่ควรเห็นแก่เรื่องแพ้ชนะมากจนเกินไปนะ”ชิงฮว่าซางร่างสั่นสะท้าน หางตาของเธอแอบมีหยดน้าตาซึมออกมา เธอหันกลับมามองเขาและก้าวเท้าเดินไปหาราชาซิวลัว “ยื่นมือมาให้ฉัน”ราชาซิวลัวลืมตามองชิงฮว่าซาง ร่างใหญ่มหึมาของเขาหนักอึ้ง เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเธอและยื่นมือขวาออกไป ฝ่ามือขนาดใหญ่ปรากฎขึ้นตรงหน้าชิงฮว่าซางชิงฮว่าซางใช้ฝ่ามือแตะไปที่ปลายนิ้วมือของราชาซิวลัว เธอพูดด้วยรอยยิ้ม “ทำในสิ่งที่นายต้องการเถอะพันธสัญญาเป็นอันสิ้นสุดลง!”“ตึง!”เหนือศีรษะของราชาซิวลัวปรากฏเวทย์สีทองขึ้น ร่างของเขาสลายหายไปกลายเป็นดวงดารานับไม่ถ้วนชิงฮว่าซางหันไปพูดกับบัทเชอร์แฮนด์ด้วยเสียงขรึม“พอใจรึยัง”บัทเชอร์แฮนด์หัวเราะลั่น การต่อสู้ภายในด่านหลอมเหลวหยุดชะงักลง สงครามที่เกิดเสียงดังอึกทึกเงียบสงัดรา
