จ้งเตือนเพื่อให้วาร์ปเข้าสู่สนามต่อสู้ ตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่เกินสิบวินาที แต่อาวุธชิ้นสุดท้ายกลับยังไม่เสร็จสมบูรณ์เวลาเริ่มนับถอยหลัง หลูเจี๋ยเอ๋อร์หมุนตัวกลับมาและโยนดาบมาให้เขา “เจ้าหนู รับไป!”เย่ฮวารีบวิ่งไปด้านหน้าแต่เนื่องจากความเร็วยังช้าเกินไป เขาจึงต้องรีบใช้สกิลใบมีดเจาะทะลวงและเทเลพอร์ตเพื่อเร่งความเร็วให้มากขึ้น แต่ก็ยังห่างจากดาบเล่มนี้อีกหลายหลาเวลานับถอยหลังสิ้นสุดลง เย่ฮวาแทบจะร้องไห้น้าตาอาบสองแก้ม ดูเหมือนว่าสงครามในครั้งนี้มู่จื่อหานคงไม่สามารถใช้อาวุธชิ้นนี้ได้ตอนที่เขากำลังรู้สึกสิ้นหวัง จู่ๆ หลูเจี๋ยเอ๋อร์ก็โบกมือวูบหนึ่ง ดาบเล่มนั้นเพิ่มพลังขณะจ่อมาที่กลางอกของเย่ฮวา!“พรวด!”ดาบเจาะมาที่กลางอกของเย่ฮวา เขารู้สึกได้ถึงพลังงานความเย็นซึมเข้าสู่กลางกระดูก ภาพตรงหน้าแกว่งวูบ ทันใดนั้นเขาก็ปรากฎขึ้นกลางลานกว้างแห่งหนึ่ง“ติ๋ง……”เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหิน เย่ฮวาก้มหน้าลงไปมองดาบด้วยความรู้สึกตื่นเต้น คิดไม่ถึงเลยว่าหลูเจี๋ยเอ๋อร์จะมีพลังโหดถึงขั้นนี้!ลานกว้างในตอนนี้เต็มไปด้วยผู้เล่นจำนวนมาก เย่ฮวาส่งข้อความไปหามู่จื่อหาน “เสี่ยวหาน พวกเธออยู่ที่ไหน?”มู่จื่อหานยิ้ม “ข้างกำแพงทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองหลัก”“รอก่อนนะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ!”“อือ!”……เดิมทีเขาคิดจะเดินทางไปหามู่จื่อหาน แต่เป็นเพราะผู้เล่นยืนเบียดกันอย่างแน่นหนา ทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวไปด้านหน้าได้ เย่ฮ
