พี่หน่ายดวงตาประกายความหมองหม่น เธอพูดพึมพำขึ้นว่า “รู้แบบนี้ฉันคงไม่มาที่นี่ ออกไปหาบอสระดับเซียนปฐพีข้างนอกยังจะดีเสียกว่า”เย่ฮวาเดินมาข้างๆ พี่หน่ายและตบหลังเธอเบาๆ “ไม่เป็นไรนะ อีกไม่กี่วันถ้าหากฉันฆ่าบอสได้ ฉันจะเอาไอเท็มเจ๋งๆ กลับมาให้เธอเอง”พี่หน่ายดวงตาเป็นประกาย เธอเงยหน้ามองเขา “จริงเหรอ?”“จริงสิ!”“ฉันคิดไว้อยู่แล้วว่าเย่เย่น้อยดีกับฉันที่สุดเลย จุ๊บๆ”“แค่กๆ”เย่ฮวาไอกระแอมสองครั้งและเหลือบมองไปทางอื่นทันใดนั้นมู่จื่อหานก็พูดขึ้นว่า “เย่ฮวารีบดูนั่นสิ!”มู่จื่อหานชี้ไปอีกทาง ตรงนั้นเป็นมุมมืดและมีสวิตช์เปิดปิดอยู่ เนื่องจากทางเดินที่ค่อนข้างมืดและสวิตช์ที่ถูกติดตั้งไว้ที่จุดลึกลับ จึงทำให้ยากต่อการมองเห็นพี่หน่ายยกหนังสือในมือขึ้น บนหนังสือของเธอมีแสงสว่างปรากฏอยู่ พวกเขาจึงเข้าใจได้ในทันทีตอนนี้เย่ฮวาไม่ได้รู้สึกอิจฉาอาชีพของพี่หน่ายอีกต่อไป เพราะอาวุธของเธอนั้นถือว่าต่ามากไอเท็มระดับเซียนปฐพี เป็นไอเท็มที่ผู้เล่นระดับสูงกำลังตามหา ส่วนไอเท็มระดับเทพเซียนเป็นไอเท็มใหม่ที่มีไม่กี่สิบชิ้นเท่านั้นพี่หน่ายจ้องไปที่สวิตช์เปิดปิดอยู่สองสามวินาที เธอถอยหลังออกไปครึ่งก้าวและพูดว่า “มันคงไม่ได้ซ่อนอาวุธอะไรไว้ใช่ไหม อย่างเช่นธนูพิษอะไรทำนองนั้น”เย่ฮวาหน้าตาอึมครึม เขาก้าวเท้าไปด้านหน้าและวางมือลงบนสวิตช์ “เธอดูหนังมากไปหรือเปล่า ในนี้ไม่ใช่หลุมฝังศพสักหน่อย จะมี……”“สวบ!”“พรวด!”ยังพ
