ูดไม่ทันจบประโยค ตอนที่เขากดสวิตช์ ลมก็พุ่งออกมาและเจาะเข้าที่กลางลำคอของเย่ฮวาเย่ฮวายังไม่ทันได้ตั้งหลัก ร่างของเขาอ่อนระทวยกลายเป็นศพในทันที“หะ…เฮ้ย! พี่หน่ายปากพาซวยจริงๆ!” เยว่เอ๋อร์มองเย่ฮวาที่กำลังนอนหน้าเขียวด้วยความหวาดผวา ราวกับเห็นพี่หน่ายเป็นสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งพี่หน่ายกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อยและพูดขึ้นว่า “ไม่เกี่ยวกับฉันนะ……”ค่าชื่อเสียง 1,250,000 พอยท์ทำให้เย่ฮวากลับมายืนที่เดิมได้อีกครั้ง เขารีบตบฝุ่นบนร่างกายและยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยด้วยท่าทางเคอะเขิน “ไม่เป็นไรๆ พวกเราไปต่อเถอะ~”เย่ฮวาเดินมาด้านหน้าประตูหิน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันขณะมองไปที่สวิตช์เปิดปิดที่ถูกกดจนยุบลงไปครึ่งหนึ่ง เขารู้สึกหวาดระแวงอยู่ภายในใจเยว่เอ๋อร์จับมือพี่หน่ายและมู่จื่อหานให้ถอยออกไปหลังจากออกห่างจากเย่ฮวาสิบก้าว เขาจึงกลืนน้าลาย“อึก” ใหญ่ในฐานะที่เขาเป็นผู้ชาย เหล่าสาวๆ กำลังยืนอยู่ด้านหลัง ดังนั้นเขาจึงต้องยืนอกผายไหล่ผึ่ง ต่อให้ต้องตายก็ต้องสู้ให้ถึงที่สุด!คิดเช่นนี้เขาจึงหลับตาปี๋และออกแรงกดปุ่มสวิตช์อีกครั้ง!“แกร่ก”หลังจากเกิดเสียงดังขึ้นเบาๆ เย่ฮวาไม่ได้รู้สึกว่ามีการโจมตีพุ่งเข้าใส่เขา เขาลืมตาก็พบว่าประตูหินยังคงนิ่งไม่ไหวติงเขาแอบประหลาดใจ “ประตูนี้อยู่มานานจนพังไปแล้วเหรอเนี่ย?”“คงไม่ใช่หรอก นี่เป็นเกมนะ คงไม่มีย่อยสลายไปตามกาลเวลาเหมือนชีวิตจริงแบบนั้นหรอก” มู่จื่อหานยิ้ม“ครืน!”พื้
