ล่า พลิกตู้หนังสือตู้แล้วตู้เล่าแต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าจะมีกุญแจแม้แต่ดอกเดียวจนถึงตีห้าของเช้าวันใหม่ เย่ฮวาจึงออกจากระบบหลังจากล้างหน้าแปรงฟันแล้ว เขาก็ออกไปวิ่งจ๊อกกิ้งข้างนอกกลับมาถึงบ้านก็ช่วงหกโมงพอดี เขาอาบน้าและขึ้นไปนั่งสมาธิบนเตียง อันที่จริงหากมองจากภายนอกท่าทางของเขาดูสง่าไม่น้อย แต่จริงๆ แล้วในใจของเขากลับกำลังคิดเรื่องนู้นเรื่องนี้เรื่อยเปื่อยเวลาเจ็ดโมงตรง มู่จื่อหานและเยว่เอ๋อร์เดินลงมาจากห้องของพวกเธอเพื่อร่วมรับประทานอาหารเช้า เยว่เอ๋อร์กินขนมปังไปพลางพูดไปพลางว่า “จะว่าไปเหลือเวลาอีกหนึ่งอาทิตย์ก็เปิดเทอมแล้วเนอะ”มู่จื่อหานยิ้ม “เลเวลของพวกเราก็ใกล้จะตันแล้ว ตอนนี้เย่ฮวาก็กลายเป็นอมตะภายในเกมแล้วด้วย บางทีหลังจากเปิดเทอมพวกเราอาจจะไม่เข้าเกมอีกแล้ว”เย่ฮวาพยักหน้าเบาๆ “ใช่ เกมเป็นวิธีผ่อนคลายให้กับร่างกายอย่างหนึ่ง ตอนนี้พวกเราเล่นนี่มาครึ่งปีแล้วประสบความสำเร็จได้ถึงขนาดนี้ก็ถือว่าเพียงพอแล้วล่ะเซิร์ฟเวอร์จีนของพวกเราอยู่ได้อย่างมั่นคงเมื่อไหร่ ฉันก็จะเลิกเล่นเกมอย่างเป็นทางการ”เยว่เอ๋อร์ผายมืออย่างจนปัญญา “แต่ก็ช่วยไม่ได้ เย่ฮวาของเราเป็นผู้เล่นอันดับหนึ่งของจีนแล้ว ต้องแบกรับหน้าที่ในการคุ้มครองเมืองหลักของเซิร์ฟเวอร์จีน ตอนนี้คงยังถอยออกมาไม่ได้”เย่ฮวา “ค่อยๆ ดูไปทีละขั้นเถอะ เรื่องหลังจากนี้ค่อยพูดกันอีกครั้ง มีชีวิตที่ดีคือสิ่งที่สำคัญที่สุด”“อื้อ”……ภายใต้ก
