ันคงต้องหมดพลังเพราะฮีลเลือดให้เขาแน่ๆ ”เย่ฮวาพยักหน้า “นี่คือปัญหา ในฐานะของนักบวชอันดับหนึ่งของกิลด์หานเยว่เหมิง จะใช้สัตว์เลี้ยงแบบนี้ไม่ได้ ช่วงนี้ฉันจะช่วยเธออีกแรงก็แล้วกันนะ ถ้าหากมีสัตว์เลี้ยงดีๆ ฉันจะเอามาให้เธอ”พี่หน่ายยิ้ม “ฉันไม่เอาเปรียบนายแน่นอน ฉันเองก็จะมอบของดีให้นายเหมือนกัน”“หืม? มีเงินเยอะสินะ?”“แหม~ ฉันเป็นแค่นักเรียนคนหนึ่งจะมีเงินขนาดนั้นได้ยังไงล่ะ แต่ว่า……”ระหว่างที่พูด พี่หน่ายใช้มือดึงเสื้อคลุมตัวเองขึ้นมาช้าๆ จนเผยให้เห็นต้นขาขาวผุดผ่อง “พี่สาวคนนี้อยู่กับนายตลอดทั้งคืนได้นะ~”เย่ฮวารีบถอยไปยืนข้างๆ มู่จื่อหาน จากนั้นใช้มือโอบบ่าเธอ “เธออย่าเข้ามานะ ฉันมีเจ้าของแล้ว”มู่จื่อหานหัวเราะพรืดออกมา “พอแล้วๆ พี่หน่ายก็เลิกแกล้งเย่ฮวาสักทีเถอะ หมอนี่เจอผู้หญิงแกล้งนิดๆหน่อยๆ ก็เตลิดแล้ว”เย่ฮวาหน้าแดงระเรื่อ เขากล่าวเสียงขรึม “ใช่ที่ไหนกันล่ะ ฉันเป็นเด็กผู้ชายผู้สุขุมต่างหากล่ะ~”เยว่เอ๋อร์มองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “พอเถอะ อายุมากกว่ายี่สิบแถมยังเกณฑ์ทหารแล้ว ยังเรียกตัวเองว่าเป็นเด็กผู้ชายอีก หน้าไม่อายเลยนะ”เย่ฮวากำหมัดแน่น ริมฝีปากสั่นระริก “ถ้าพวกเธอยังพูดแบบนี้อีกฉันออฟไลน์แล้วนะ”สามสาวต่างพากันหัวเราะ ส่วนเย่ฮวาทำได้แค่ยืนเกาท้ายทอยหน้าเจื่อนและแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้……หลังจากเดินตามพี่หน่ายเข้ามา พวกเขาก็มายืนอยู่ตรงหน้าซากปรักหักพังแห่งหนึ่ง พี่หน่ายชี้ไปที่ซา
