”กวาจื่อหยุดเขาและเอ่ยถามว่า “ดินแดนสาบสูญทางทิศตะวันตกเฉียงใต้? ฉันจำได้ว่าเคยมีโพสต์ปักหมุดของเซิร์ฟเวอร์อื่นพูดถึงอยู่นะ เป็นสถานที่ของผู้เล่นที่ไม่มีเซิร์ฟเวอร์ภายในเกมหลิงเกิงไม่ใช่เหรอ?”เย่ฮวาพยักหน้า “เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันเพิ่งไปทำภารกิจที่นั่นมา ที่นั่นมีผู้เล่นประมาณ 30,000 คน แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม คือกลุ่มเสินเตี้ยนแล้วก็กลุ่มเทียนอวี่ หัวหน้ากลุ่มเทียนอวี่เป็นผู้เล่นสัญชาติจีน พวกเธอไม่สามารถตั้งหลักอยู่ในเมืองหลักของเซิร์ฟเวอร์ได้ ดังนั้นฉันก็เลยคิดว่าจะช่วยพวกเธอแย่งเมืองนะโม เพื่อให้พวกเธอได้มีหลักแหล่งเป็นของตัวเอง”กวาจื่อขมวดคิ้ว “มีแค่ 30,000 คน ดูแลเมืองทั้งเมืองไม่ไหวหรอก ต่อให้แย่งมาได้ สุดท้ายก็ต้องถูกแย่งกลับไปอยู่ดี”เย่ฮวายิ้ม “นายทำตามที่ฉันบอกก็พอแล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อนนายเพิ่งจะได้ไอเท็มจากฉันไป อย่าบอกนะว่าเรื่องเล็กๆ แค่นี้นายทำให้ฉันไม่ได้”“เรื่องนี้มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรหรอก แต่ว่า……”กวาจื่อหยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันหน้ามองหลิวหลีอย่างเสน่หา “พวกเราขอพาสุดที่รักของฉันไปด้วยได้ป่ะ?”เย่ฮวายกมือก่ายหน้าผากพร้อมกับยิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “แล้วแต่นาย”……ช่วงค่า เย่ฮวากลับเข้าสู่ระบบอีกครั้ง เขาเดินทางออกจากแดนเพลิงและมุ่งหน้าสู่แดนวายุหลังจากนั่งอยู่บนหลังของม้าวายุล่าวิญญาณโลหิตเขาจึงมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าด้วยความเร็วสูง แผนที่ภายในเซิร์ฟเวอร์จีนเต็มไปด้วยผู้เล่
