ล้วเขาเรียกมังกรยักษ์ระเบิดวายุออกมาเพื่อออกเดินทางตอนที่กำลังจะเข้าใกล้แผ่นดินใหญ่ของเซิร์ฟเวอร์อเมริกาเขาก็เก็บสัตว์พาหนะกลับเข้ากระเป๋าและเปิดใช้ปีกเทพเพื่อเดินทางต่อเพิ่งจะเหยียบลงบนพื้นดินได้ไม่นาน ผู้เล่นส่วนหนึ่งวิ่งแจ้นกลับเข้าเมืองเพื่อไปรายงานข่าวให้กับคนอื่นๆทราบ เพียงครู่เดียวก็ปรากฎกลุ่มผู้เล่นที่ออกมาขัดขวางเขาไม่ให้เข้าไปด้านในเย่ฮวาแอบซ่อนตัวอยู่บริเวณพื้นที่ลับสายตา จะไปสนใจคนพวกนี้ทำไม ออกไปหาอะไรกินก่อนดีกว่าตอนเที่ยงพวกเขาไม่ได้ออกไปหากวาจื่อ หมอนั่นโทรมาหาเขาและห้ามไม่ให้เขาไปเป็นก้างขวางคอ เขาเองก็ไม่อยากจะเข้าไปสร้างความรำคาญให้กับหมอนั่นเหมือนกันตอนที่กำลังนั่งรับประทานอาหาร เยว่เอ๋อร์มุ่ยปากพูด“ในที่สุดนายก็กลับมาสักที ชางห่ายเกอรอนายอยู่นะ”เย่ฮวายิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “บอกให้ชางห่ายเกอเตรียมตัวให้พร้อม คืนนี้ฉันน่าจะว่างแล้วล่ะ เธอบอกให้เขานำดอกลั่วซินมาส่งได้เลย”เยว่เอ๋อร์มุ่ยปากพูด “นายบอกว่าจะให้ของดีกับฉันไม่ใช่เหรอ?”เย่ฮวาตบหน้าผากฉาดใหญ่ “โอ๊ยตายแล้วลืมไปเลย!ของอยู่ในกระเป๋าน่ะ! งั้นตอนบ่ายเธอติดต่อมานะ…ช่างเถอะ…เดี๋ยวฉันทักไปหาพวกเธออีกทีก็แล้วกัน”“หึ~”มู่จื่อหานหัวเราะพรืด เย่ฮวาจึงหันไปถามเธอว่า“เสี่ยวหาน สถานการณ์ทางฝั่งนั้นเป็นยังไงบ้าง?”เธอพยักหน้า “เจอทุ่งน้าแข็งแล้วล่ะ คิดว่าน่าจะรวบรวมน้าแข็งลึกลับหมื่นปีครบเก้าชิ้นเร็วๆ นี้แหละ”“งั้นก็เยี่ยม
