รงว่าเอฟเฟคของมันอาจจะลดลงอย่างมาก”เย่ฮวาพยักหน้าเบา สายตาของเขาชำเลืองมองไปที่หานหลิน เธอมองอยู่ชั่วขณะ จากนั้นก็ยื่นมันกลับมาให้เขาพร้อมพูดเสียงขรึมว่า “วัสดุชนิดนี้เป็นของหายากและหลอมได้ยากมาก ช่างตีเหล็กบนแผ่นดินใหญ่ที่ข้ารู้จักเกรงว่าจะมีแค่ช่างตีเหล็กหลูเจี๋ยเอ๋อร์แล้วล่ะ”จิ้งหย่าได้ยินชื่อนี้สีหน้าของเธอพลันตึงเครียดขึ้น เธอรีบพูดว่า “ไม่ได้หรอก หลูเจี๋ยเอ๋อร์อารมณ์ขึ้นลงแปลกพิกล ทั้งยังเป็นผู้กระหายเลือดอย่างยิ่ง สิ่งที่เขารักมากที่สุดคือจิตวิญญาณและความแข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ หากให้พี่ชายไปหาเขาเกรงว่าอาจจะเกิดผลเสียมากกว่าที่จะได้ประโยชน์”“หืม?”เมื่อได้ยินจิ้งหย่าพูดแบบนี้ เขาก็เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาในเมื่อมีคนที่สามารถหลอมอาวุธได้ การแลกเปลี่ยนนิดหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า“จะไปกลัวอะไรล่ะ เธอเองก็รู้ว่าความแข็งแกร่งของพี่ชายคนนี้เป็นอย่างไร ใครจะทำอะไรฉันได้? ท่านหานหลินบอกผมมาเถอะครับ”หานหลินเหลือบมองจิ้งหย่าปราดหนึ่ง จิ้งหย่าเงียบขรึมไม่พูดไม่จา ซึ่งก็เท่ากับว่าเธออนุญาตแล้ว“เหตุผลที่เมืองเทพพันธะมีอายุอยู่มานานหลายพันปีโดยไม่เสื่อมถอย ก็เป็นเพราะเมืองเทพพันธะกักขังช่างตีเหล็กหลูเจี๋ยเอ๋อร์ผู้นี้ไว้ที่ห้องใต้ดิน”หานหลินหยุดชะงักครู่หนึ่ง เธอพูดต่อไปว่า “ตอนที่ยังเป็นหนุ่มหลูเจี๋ยเอ๋อร์เคยกลืนกินอัญมณีแหล่งวิญญาณของคนตาย จากนั้นเขาก็เปลี
