“จิ๊บๆ…….”นางนวลปีกเหมันต์กระพือปีกคู่ ลมวายุหนึ่งสายแหลมคมดั่งปลายมีด แขนของเย่ฮวาปรากฎบาดแผลที่น่าตกใจหนึ่งเส้นเย่ฮวายืนมองฉากที่อยู่ห่างออกไปพร้อมทอดถอนใจตอนนี้เป็นเวลาตีสอง มู่จื่อหานออกจากระบบไปแล้ว แต่เย่ฮวายังคงอยู่ในฉากต่อสู้อันดุเดือดหากหินวิญญาณแห่งนภาลัยถูกวางไว้ข้างหินที่อยู่กลางหินลอยมันก็จะถูกหินดูดเข้าไป แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าหินก้อนนี้ต้องการหินวิญญาณแห่งนภาลัยเท่าไหร่เนื่องจากก่อนหน้านี้พวกเขาสังหารนางนวลปีกเหมันต์ไปกว่าพันตัวแล้ว แต่กลับไม่สามารถอัญเชิญพลังของหินก้อนนี้ได้จนถึงช่วงตีสามก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เขาจึงตัดสินใจออฟไลน์หลังจากอาบน้าและเดินมาเอนตัวลงบนเตียงแล้ว เขาก็ค่อยๆ หลับตาลง แม้จะรู้สึกว่าร่างกายของเขาไม่จำเป็นต้องนอนหลับ แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าการทำเช่นนี้เป็นการฝืนเวลาชีวิตของมนุษย์เมื่อสักครู่เพิ่งจะผ่านการต่อสู้อันดุเดือด ดังนั้นตอนนี้จึงเริ่มรู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้า นอนพักฟื้นฟูร่างกายของตัวเองสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน……เย่ฮวาหลับลึกจนถึงช่วงตีห้า เขาลุกขึ้นมาล้างหน้าและออกไปวิ่งจ๊อกกิ้งข้างนอก หลังจากกลับมาที่ห้องเขาก็นั่งอ่านหนังสือที่ซ่าวเทียนอวี่ให้ยืมอย่างละเอียดเย่ฮวาอ่านวิธีการฝึกตนขณะนั่งอยู่บนเตียง จากนั้นเริ่มทำสมาธิเพื่อให้สมองว่างเปล่าและตระหนักรู้ได้ถึงทุกสรรพสิ่งที่อยู่รอบตัวแน่นอนว่าเขาก็แค่ทำเท่ไปแบบนั้นแหละ ที่จริงเขายังไม่รู้สึก
