ยามราตรีอันเงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดร้องคลอเคลีย ท่ามกลางแสงจันทร์สาดส่องและหมู่ดวงดาราเปล่งประกายแพรวพราว ทว่าค่าคืนนี้กลับไม่สงบเหมือนทุกครั้งกวาจื่อนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เขาปลอบใจเสี่ยวหลีที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด กระดูกแขนซ้ายของเขาหัก บนร่างกายถูกเย็บหลายจุดเนื่องจากมีผิวหนังฉีกขาดจากของมีคม โชคดีที่อันธพาลเหล่านี้ไม่ได้เล่นงานเขาหวังเอาชีวิตเขาจึงรอดมาถึงโรงพยาบาลเหมิ่งจือจับตัวเหล่าอันธพาลส่วนใหญ่ไปแล้ว ส่วนที่หนีรอดออกไปได้ เย่ฮวาก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจอะไรลี่ห้าวเป็นคนรวบรวมคนเหล่านั้นมา พฤติกรรมของเขาจะถูกกระจายไปในสังคมวงกว้าง อีกอย่างกวาจื่อก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ทั้งหมดนี้มีหลักฐานและเป็นเหตุเป็นผล อีกอย่างกล้องวงจรปิดภายใน KTV ก็สามารถใช้เป็นหลักฐานได้ เหมิ่งจือพูดว่าการกระทำผิดของลี่ห้าวร้ายแรงและอาจจะถึงขั้นจำคุก 1-2 ปี“เย่ฮวา พวกนายกลับไปก่อนเถอะ แผลเล็กๆ น้อยๆพรุ่งนี้ฉันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว” กวาจื่อพูดด้วยรอยยิ้มเย่ฮวาพูดแซะ “ทำเท่ขนาดนี้คงไม่เป็นไรแล้วล่ะ รีบพักผ่อนซะ คืนนี้ฉันจะอยู่เฝ้านายเอง”กวาจื่อประหลาดใจ เขาบิดตัวเล็กน้อย “นายคงไม่ได้คิดจะใช้โอกาสที่ฉันไม่มีแรงทำมิดีมิร้ายฉันช่วงกลางดึกใช่ไหม? ”เย่ฮวาหน้าอึมครึม “ถ้ายังทำตัวแบบนี้อีกฉันโยนนายลงจากชั้นห้าแน่ เชื่อหรือเปล่าล่ะ?”“หึหึ~”หลังจากผ่านการโน้มน้าวใจอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดมู่จื่อหานและเยว่เอ๋อร์ก็ยอมขับ
