ร้าน KTV แห่งนี้เป็นของเย่ฮวาแล้ว อีกอย่างกวาจื่อก็เพิ่งจะอวดหลิวหลีไว้ว่าเคยเป็นเจ้าพ่อไมโครโฟนที่นี่ ดังนั้นจึงมีผู้หญิงจำนวนนับไม่ถ้วนหลงใหลในตัวเขาแน่นอนว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นเพียงแค่เรื่องโอ้อวด ถ้าหากเป็นเรื่องจริงเขาคงไม่โสดมาจนถึงทุกวันนี้หรอกเนื่องจากรถแลมโบกินีของมู่จื่อหานนั่งได้มากสุดแค่สี่คน เจ้ากวาจื่อจึงต้องเรียกรถแท็กซี่ไปคนเดียว ส่วนเย่ฮวาทำหน้าที่เป็นคนขับให้สาวๆช่วงสองทุ่ม เป็นช่วงเวลาที่รถค่อนข้างติด ดังนั้นพวกเขาจึงเสียเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงที่หมายรออยู่ประมาณสองนาที กวาจื่อก็มาถึง หมอนั่นมองเขาด้วยสายตาขุ่นเคือง หลังจากขึ้นลิฟต์มาชั้นบนจนถึงห้องรับรอง ก็มีพนักงานสาวสองคนเดินเข้ามาต้อนรับกวาจื่อเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์โดยมีเย่ฮวาเดินตามไปด้วย พนักงานสาวยิ้มต้อนรับ “คุณผู้ชายจะร้องเพลงที่นี่ใช่ไหมคะ?”กวาจื่อพยักหน้า “ขอจองห้องขนาดกลางสามชั่วโมง”สาวน้อยยิ้มอย่างมีมารยาท “ช่วงกลางคืน ราคา 120หยวนต่อหนึ่งชั่วโมง หากทำบัตรสมาชิก 500 หยวนจะได้รับชั่วโมงฟรี 300 หยวน คุณผู้ชายสนใจทำไหมคะ?”กวาจื่อแสดงสีหน้าเจ็บปวดกับราคาที่ได้ยิน เย่ฮวาอดขำไม่ได้ขณะหันไปพูดกับสาวน้อย “ผู้จัดการเฉิงของพวกคุณอยู่ไหม?”สาวน้อยกวาดตามองเขาพร้อมพูดเสียงเบา “ผู้จัดการเฉิงอยู่ที่ห้องทำงานค่ะ”เย่ฮวาพยักหน้าเบาๆ “เรียกเขามาที่นี่หน่อย”สาวน้อยมองเขาด้วยสายตาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นักราวกับต้อง
