และเพลง ‘ที่ราบสูงชิง – จั้ง’ ของจางเชียนอี หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงในที่สุดเขาก็เริ่มเอนตัวเข้ากับโซฟาพร้อมกับเสียงที่เริ่มแหบแห้งในทางกลับกันสามสาวกลับร้องเพลงได้เป็นอย่างดีไพเราะเป็นธรรมชาติมาก ส่วนเย่ฮวาก็แค่นั่งกินผลไม้เงียบๆ เสียงของเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยไปร้องเพลงเพื่อโชว์เสียงสุดเพี้ยนของตัวเองกวาจื่อดื่มเบียร์ไปสองขวด เขาตบบ่าเย่ฮวาก่อนจะเดินออกไปเข้าห้องน้า เย่ฮวานั่งฟังสามสาวร้องเพลงไปพลาง ไถหน้าจอโทรศัพท์อ่านข่าวสารในโทรศัพท์ไปพลางหลังจากสิบนาทีผ่านไป กวาจื่อก็ยังไม่กลับมา เย่ฮวาก็เริ่มอยากเข้าห้องน้าแล้วเช่นกัน เขาจึงลุกขึ้นเพื่อเดินออกไปเข้าห้องน้า ตอนที่มาถึงด้านนอกห้องน้า เขาก็พบกวาจื่อเดินออกมา มุมปากของเขามีรอยฟกช้า ทันใดนั้นเย่ฮวาก็รับรู้ได้ในทันทียังไม่ทันที่เย่ฮวาจะได้ถามอะไร กวาจื่อก็รีบเดินเข้ามาพร้อมกับหอบหายใจ “เร็วเข้า! รีบพาเสี่ยวหลีกับคนอื่นๆออกไป!”
