ท่ามกลางแสงจันทร์สว่างดวงดาราเลือนราง ยามรัตติกาลดุจดั่งม่านขนาดใหญ่ปกคลุมทั่วพิภพลมหนาวยามค่าคืนพัดผ่านอย่างแผ่วเบา ความร้อนที่อยู่บนร่างกายถูกปัดเป่าและแทนที่ด้วยความรู้สึกเย็นสบายเสว่หลินและเย่ฮวานั่งเคียงข้างกันอยู่บนหลังคา เธอแกว่งขาที่เรียวยาวและขาวผุดผ่องเบาๆ ขณะแหงนหน้ามองท้องนภาโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใดเย่ฮวาหลับตาลงเบาๆ เขายกมือขึ้นมาสอดไว้ใต้ท้ายทอยขณะนอนเอนตัวนอนอยู่บนหลังคารับลมเย็น ช่างเป็นความรู้สึกสบายที่ไม่มีสิ่งใดเทียบเทียม“เย่ฮวา ตอนนี้เจ้าได้เหล็กวิจิตรลึกลับโบราณแล้ว เจ้าจะไปจากที่นี่แล้วใช่หรือไม่?” จู่ๆ หลินเสว่ก็ก้มหน้ามองเขาและถามโพล่งขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดเย่ฮวายิ้มและตอบกลับไปเบาๆ “ยังขาดเหล็กวิจิตรลึกลับโบราณจากตระกูลโหวอีกหนึ่งชิ้น ถ้าหากทุกอย่างราบรื่น พรุ่งนี้ฉันคงไปจากที่นี่แล้วล่ะ”“อืม”เธอพยักหน้าเบาๆ และหันหน้ากลับไป จากนั้นจึงกระซิบถามด้วยเสียงแผ่วเบา “หลังจากนี้เจ้าจะไม่กลับมาอีกแล้วใช่ไหม?”เขาลุกขึ้นนั่ง สูดหายใจเข้าลึกๆ และตอบกลับไปเบาๆ“ถ้าฉันว่างก็อาจจะกลับมาเยี่ยมเยียนทุกคน”“ตระกูลมาวของเราเปิดประตูต้อนรับเจ้าเสมอ”เย่ฮวายักไหล่และไม่ได้พูดอะไร คืนนี้เสว่หลินไม่ได้นอนหลับพักผ่อน พวกเขานั่งอยู่บนหลังคาโดยไม่ได้พูดอะไรจนถึงเช้า……แสงอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันออก ตอนนี้ก็สายมากแล้วอีกไม่กี่ชั่วโมงมู่จื่อหานก็คงจะกลับเข้าสู่ระบบ เขาต้องรีบทำเวลา
