แลกกับเหล็กวิจิตรลึกลับโบราณได้หรือเปล่า?”หัวหน้าตระกูลโหวหยิบแหวนขึ้นมาสำรวจดูอย่างละเอียด สายตาของเขาประกายความโลภออกมาให้เห็นภาพที่เห็นทำให้เย่ฮวานึกในใจว่าการแลกเปลี่ยนในครั้งนี้ต้องมีหวัง!หลังจากผ่านไปได้ไม่กี่วินาที หัวหน้าตระกูลโหวก็วางมันลงบนโต๊ะ เขาหันมายิ้มให้เย่ฮวาด้วยรอยยิ้มราวกับต้องการจะขอโทษ “ดูเหมือนว่าอาจารย์ของเจ้าคงไม่ใช่คนธรรมดา ไม่ว่าจะโอสถลั่วซินหรือแม้แต่สมบัติวิญญาณขั้นเซียนต่างก็เป็นของระดับพิเศษทั้งหมด แต่ว่า……”เย่ฮวาหรี่ตามองอีกฝ่าย แม้ว่าเขาจะมองไม่ออกว่าอีกฝ่ายคิดอะไร แต่เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายคงคิดจะเพิ่มมูลค่าให้มากกว่านี้แต่ก็เอาเถอะ ในเมื่อเป็นแบบนี้เขาจะเพิ่มราคาอีกครั้งก็แล้วกัน!คิดเช่นนี้ เขาจึงหยิบกริชอีกเล่มออกมา มันคือกริชระดับโบราณ เขาวางลงบนโต๊ะ “สมบัติชิ้นนี้เป็นอาวุธคู่กายของผมที่ได้รับมาจากท่านอาจารย์ นี่เป็นของมีค่าชิ้นสุดท้ายของผมแล้ว ไม่ทราบว่าท่านหัวหน้าตระกูลโหวมีความเห็นว่าอย่างไร?”ตอนที่เย่ฮวาหยิบกริชออกมา สายตาของอีกฝ่ายไม่ได้ละจากกริชเล่มนี้ไปแม้แต่วินาทีเดียว หลังจากที่เขาถามออกมา หัวหน้าตระกูลโหวจึงดึงสายตากลับ เขาไอกระแอมสองครั้งและกล่าวเสียงขรึม “เรื่องนี้ข้าเองก็ตัดสินใจได้ยาก เอาเป็นว่าเจ้ากลับไปรอที่ตระกูลมาวก่อนหลังจากข้าปรึกษากับผู้อาวุโสภายในตระกูลแล้ว ข้าจะแจ้งให้เจ้าทราบอีกครั้ง”เย่ฮวาหยุดคิด เขาเก็บกริชและแหวนพร้อมพยักหน้
