งกาฬแห่งความเกรี้ยวกราดไม่รู้จบ เขาแผดเสียงพูดว่า“เจ้าไม่ใช่คนของเมืองสวรรค์ลึกลับ เสอหยางหานผู้อาวุโสตระกูลเสอของเราที่ถูกฆ่าตายภายในป่านอกเมืองคงไม่แคล้วมีเจ้าเข้ามาข้องเกี่ยว ตามพวกข้ากลับไปตรวจสอบที่ตระกูลใหญ่ทั้งเจ็ด หากเจ้ามีความผิดจะต้องได้รับโทษประหารชีวิตทันที!”มาวเย่ซานรีบแก้ต่างแทนเย่ฮวา “เสอหยางหานเป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับนภาลัยขั้นกลาง เขาน่ะรึจะถูกผู้มีความแข็งแกร่งระดับปฐพีสูงขั้นสูงสุดสังหาร?”เย่ฮวายื่นแขนออกไปขวางมาวเย่ซาน เขาก้าวเท้าไปด้านหน้า สายตาจ้องมองหัวหน้าตระกูลเสอด้วยรอยยิ้ม“ท่านรู้หรือเปล่าว่าเสอหยางหานพูดอะไรก่อนตาย?”ทุกคนชะงักไปเล็กน้อย หัวหน้าตระกูลเสอสูดหายใจเข้าลึกๆ เอ่ยถามด้วยเสียงเย็นชา “พูดอะไร?”เย่ฮวายิ้มเหอะๆ “เขาบอกให้ผมปล่อยตระกูลเสอไป”พูดจบ ร่างของเขาก็หายไปจากจุดเดิมและพุ่งเข้าใส่หัวหน้าตระกูลเสอ!“สวบๆ!”เงาสองเงาปรากฏขึ้นและขวางขึ้นตรงหน้าหัวหน้าตระกูลเสอ พวกเขาดึงดาบออกมาเพื่อแทงเข้าใส่เย่ฮวาเย่ฮวาเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย จู่ๆ หัวหน้าตระกูลเสอก็กระโดดลอยตัวเหนือคนของเขาอีกสองคน และซัดหมัดเข้ากลางอกเย่ฮวาความแข็งแกร่งของระดับดวงดาราขั้นต้นของหัวหน้าตระกูลเสอแข็งแกร่งมากจริงๆ พลังของเขาทำให้เย่ฮวากระเด็นลอยกลับมาที่จวน ทั้งยังถอยผงะออกไปอีกหลายก้าวเสว่หลินรีบเข้ามาพยุงเขาไว้ เธอดึงดาบออกมาและก้าวเท้าไปด้านหน้า เย่ฮวาเห็นเช่นนั้นจึงรีบดึงแขนเธอและพ
