อกจากลานประลองในทันทีแต่ตอนที่ร่างของเสอลี่หยางกำลังจะหลุดออกจากลานประลอง จู่ๆ เขาก็แกว่งดาบกระดูกจำนวนนับครั้งไม่ถ้วนปลายดาบเจาะเข้ากับพื้นลานประลอง จากนั้นเขาก็ลากตัวเองกลับเข้าสู่ลานประลองอีกครั้งหนึ่งใบหน้าของเขาเริ่มขาวซีด เห็นได้ชัดว่าคงได้รับบาดเจ็บสาหัส การโจมตีของเย่ฮวาเมื่อสักครู่เป็นการใช้พลังทั้งหมดจากระดับปฐพีขั้นสูงสุด ไม่ตายก็ถือว่าดีถมเถแล้วทุกคนต่างพากันอุทานออกมาด้วยความตกตะลึงแม้แต่หัวหน้าตระกูลเสอก็ลุกขึ้นอย่างฉับพลัน แม้แต่เขาก็แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะเห็นเสอลี่หยางกระเด็นลอยออกไปด้วยท่าทางที่สะบักสะบอมขนาดนี้ทุกคนหันมามองเย่ฮวาด้วยสายตาแปลกประหลาดอันที่จริงต่อให้เย่ฮวาได้รับชัยชนะ สภาพของเขาก็น่าจะสะบักสะบอมไม่น้อย แต่ตอนนี้เขากลับได้รับบาดเจ็บจากแผลถลอกเพียงเล็กน้อยท่านั้น ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลยเสอลี่หยางคลานอยู่บนลานประลอง เขาหายใจหอบเหนื่อย ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยทันใดนั้นคอเสื้อของเขาราวกับมีอะไรบางอย่างลอยออกมาจากอกเสอลี่หยางเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนและพูดด้วยรอยยิ้ม “คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะประมาทถึงขั้นนี้ แต่ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ข้าจะต้องสับเจ้าเป็นชิ้นๆ ให้ได้!”พูดจบพลังปราณบนร่างกายของเสอลี่หยางก็เพิ่มขึ้นท้องฟ้าสีแดงทวีคูณความแดงเถือกมากขึ้น พายุโหมกระหน่าเข้ามาถึงด้านในลานประลองจนคนที่นั่งอยู่รอบๆแทบลืมตาไม่ขึ้นผู้เฒ่าที่ยืนอยู่ด้านนอกล
