ดบังการมองเห็นของทุกคนที่อยู่โดยรอบหลังจากผ่านไปสิบกว่าวินาที ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง โต๊ะและเก้าอี้แตกกระจายเป็นผุยผงลานประลองสิบเอ็ดแห่งก็ถูกกวาดเรียบเป็นหน้ากลองอย่างไม่ต้องสงสัยเสอลี่หยางทรุดตัวอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าและร่างกายที่ชุ่มด้วยเลือด เย่ฮวานั่งลงบนพื้นพร้อมกับหอบหายใจอยู่ข้างๆ อีกฝ่าย เลือดสีแดงสดไหลอาบลงมาจากหน้าผากหยด “ติ๋งๆ” ลงบนพื้นตอนที่เสอลี่หยางพุ่งตัวเข้ามาตรงหน้าเขา เย่ฮวาใช้เทเลพอร์ตเพื่อย้ายไปอยู่ด้านหลังอีกฝ่าย ทำให้การโจมตีของเสอลี่หยางเป็นเพียงแค่การชกลมเท่านั้น ในเวลาเดียวกันสกิลดาบยวี่เจี้ยนเจ็ดวิถีและสกิลฟาดฟันต่อเนื่องก็ถูกส่งออกไป ตามไปติดๆ ด้วยสะบั้นมังกรตระหง่านและจบท้ายด้วยชาร์จแสงอสนีบาต การต่อสู้ทั้งหมดจึงสิ้นสุดลงเสอลี่หยางยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็สติหลุดไปเสียแล้ว ส่วนสาเหตุที่เย่ฮวาได้รับบาดเจ็บก็เป็นเพราะระหว่างการต่อสู้มีหินจำนวนมากลอยขึ้นมาจากพื้น เขาเพียงแค่หลบไม่ทันจึงถูกหินก้อนนั้นกระแทกเข้าเต็มแรงเย่ฮวาลุกขึ้นอย่างช้าๆ แม้ว่าลานประลองจะได้รับความเสียหาย แต่เขาก็ยังยืนอยู่ในเขตลานประลองอย่างมั่นคงหัวหน้าตระกูลเสอนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา “เป็นไปได้อย่างไร……”ผู้เฒ่ารีบยกมือเช็ดฝุ่นบนใบหน้า เขาก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับพูดด้วยน้าเสียงตะกุกตะกัก “ยะ…เย่ฮวาตระกูลมาว…ชนะ!”เหล่าตระกูลขั้นมนุษย์ส่งเสียงตะโ
