ปฐพีขั้นปลายได้ แต่หนิวม่านและเสอลี่หยางคือผู้แข็งแกร่งระดับปฐพีขั้นสูงสุด ระดับขั้นที่ต่างกันไม่ใช่สิ่งที่จะนำมาเทียบกันได้ผู้เฒ่ายืนอยู่กลางลานประลอง เขายกมือขึ้นพร้อมกับไม้ไผ่สิบแท่ง “ผู้ประลองสิบคนสุดท้ายเลือกไม้ไผ่คนละหนึ่งแท่ง”คนจากตระกูลระดับปฐพีและระดับสวรรค์เริ่มลุกขึ้นส่วนคนจากระดับมนุษย์มีเย่ฮวาเพียงคนเดียว ทุกสายตามองมาที่เย่ฮวา เนื่องจากทุกครั้งที่มีการประลอง ตระกูลจากระดับมนุษย์ไม่เคยมีใครเข้าถึงรอบสิบคนสุดท้ายมาก่อนเย่ฮวาค่อยๆ เดินขึ้นลานประลองท่ามกลางสายตาของทุกคน หนิวม่านก้าวเท้ามายืนข้างๆ เย่ฮวาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เลวเลยนะ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเข้ามาถึงจุดนี้ได้”เย่ฮวายิ้มน้อยๆ “ฉันมีของที่อยากได้ ในเมื่อยังไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ฉันจะแพ้ได้ยังไงล่ะ?”เธอยิ้มและไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น พวกเขาก้าวเท้าไปด้านหน้าและทยอยหยิบไม้ไผ่คนละหนึ่งแท่ง ครั้งนี้เย่ฮวาได้หมายเลข 6เขากำไม้ไผ่ไว้และเดินไปที่ลานประลองหมายเลข 6จากนั้นก็มีร่างของชายรูปงามสวมใส่ด้วยผ้าพลิ้วเดินตามมา บุคคลผู้นี้มีความงามที่ดูดั้งเดิมเหมือนกับท่านโห่วแต่สายตาของเขากลับเฉียบแหลมและไม่ได้โปรยเสน่ห์อันชั่วร้ายให้กับคนที่อยู่รอบๆ เหมือนกับท่านโห่วอีกฝ่ายสะบัดแขนเสื้อพลางพูดขึ้นว่า “หูอี้เฉินตระกูลหู (จิ้งจอก)”เย่ฮวายกมือขึ้นคารวะ “เย่ฮวาตระกูลมาว!”หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก สิ้นสุดเสียงของผู้เฒ่า ก
