มัดเข้าใส่เย่ฮวาเย่ฮวารีบเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง ความเร็วของพวกเขาเหล่านี้นับว่ายังเชื่องช้าสำหรับเขาการหลบหลีกของเย่ฮวาเป็นไปตามที่อีกฝ่ายคิดไว้ เขาดึงมีดสั้นออกมาพร้อมกับเปล่งเสียง “รับการโจมตี!”เย่ฮวาขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวและหายตัวอย่างรวดเร็ว ใบมีดสั้นพุ่งมาทางด้านข้างของเขาเพื่อไล่โจมตีอย่างไม่หยุด ตอนที่เย่ฮวาถอยหลังหลบการโจมตี รู้ตัวอีกทีก็มาถึงขอบลานประลองซะแล้ว“สวบ!”ใบมีดวาดมาที่ตำแหน่งกลางอกของเย่ฮวา เย่ฮวาจึงยกมือขึ้นมาจับมืออีกฝ่ายไว้และดึงลงไปด้านล่างลานประลองจากนั้นก็กระโดดลงมาจากลานประลองและยื่นมือไปตรงหน้าอีกฝ่าย “ไม่เป็นไรใช่ไหม”อีกฝ่ายยิ้มตอบกลับมาอย่างใจกว้าง “แตกต่างกันมากจริงๆ ขอยอมแพ้!”พูดจบเขาก็ยื่นมือมาจับมือเย่ฮวาเพื่อลุกขึ้นยืนหลังจากยกมือคารวะกันและกัน พวกเขาก็หมุนตัวแยกออกจากกัน หลังจากกลับมาถึงที่นั่งก็พบว่าการต่อสู้ของเสว่หลินจบก่อนเย่ฮวาเสียอีก ตอนที่มาถึงมาวเย่ซานก็พูดกับเขาด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เลว”เย่ฮวายิ้มตอบโดยไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่นั่งรอการต่อสู้รอบที่สองอย่างเงียบๆครั้งนี้ยังคงจับฉลากอีกเช่นเคย การต่อสู้เป็นแบบคู่เหมือนเดิม แต่ครั้งนี้เยว่เหยากลับไม่ได้โชคดีเหมือนกับก่อนหน้านี้แล้วความแข็งแกร่งระดับปฐพีขั้นต้นและอาวุธในมือของเธอสามารถต้านการโจมตีจากคู่ต่อสู้ระดับปฐพีขั้นกลางได้ แต่หากจะเอาชนะคู่ต่อสู้ระดับปฐพีขั้นกลางยังถือว่
