บนโต๊ะอาหาร เย่ฮวาก้มหน้าก้มตายัดอาหารใส่ปากคำแล้วคำเล่าโดยไม่พูดอะไร เยว่เอ๋อร์เหล่ตามองเขาพลันพูดด้วยรอยยิ้ม “พี่เย่ฮวา ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคืนนี้นายแปลกๆ ล่ะเนี่ย”“ห๊ะ?”เย่ฮวารีบส่ายหน้า “เปล่านิ ไม่มีอะไรแปลกสักหน่อยฉันปกติดี๊~”เยว่เอ๋อร์คลี่ยิ้ม “สายตาของนายมีพิรุธ รีบบอกฉันมาเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”มู่จื่อหานยิ้มน้อยๆ “อย่าไปบีบบังคับเย่ฮวาสิ”เย่ฮวาวางตะเกียบในมือลงและดื่มน้าหนึ่งอึก หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็พูดขึ้นว่า “คือว่า…วันนี้ฉันดันไปตกปากรับคำแต่งงานกับ NPC ภายในเกมโดยไม่ได้ตั้งใจน่ะอีกเดี๋ยวเข้าระบบพิธีแต่งงานก็คงจะเสร็จสิ้นแล้ว”“พรวด……”เยว่เอ๋อร์ที่กำลังกินน้าอยู่ พ่นน้าออกมาด้วยความตกใจ เธอหันมามองเขา “พระเจ้า! นายพูดจริงป่ะเนี่ย? นี่ขนาดเป็นแค่เกมนะ! ลืมไปแล้วเหรอว่าแฟนของนายคือเสี่ยวหาน!”เย่ฮวาไอกระแอมสองครั้ง เขาหันไปสบตามู่จื่อหานและยิ้มเจื่อน “คือเรื่องมันเป็นแบบนี้นะ……”……“โอเค แต่นายก็อย่าไปทำเรื่องแปลกๆ ในคืนวิวาห์นะ” เยว่เอ๋อร์ยิ้มเย่ฮวารีบโบกมือ “เกมหลิงเกิงไม่ได้มีฉากอย่างว่าพวกนั้นสักหน่อย อีกอย่างมีแค่มู่จื่อหานเท่านั้นแหละที่ทำให้ฉันใจเต้นแรงได้”มู่จื่อหานหัวเราะพรวด “พอแล้วๆ เลิกพูดเล่นได้แล้วฉันเชื่อนาย มันก็แค่เกมเท่านั้นแหละ อีกอย่างนายก็ไม่เคยหลบตาฉัน ฉันรู้ว่านายไม่โกหกฉันอยู่แล้วล่ะ”“อื้อ~”……ทางทิศใต้ของเมืองสวรรค์ลึกลับ ตระกูลมาวประดับด้วยโคมไฟตร
