“ว่าอย่างไรนะ? เจ้าทำร้ายคนของตระกูลเสอจนได้รับบาดเจ็บอย่างนั้นเรอะ!” หัวหน้าตระกูลมาวพูดด้วยสีหน้าราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเย่ฮวารีบยกมือขึ้นมาคารวะ “ท่านผู้อาวุโส เรื่องนี้เป็นเพราะผมลงมือกับคนพวกนั้นก่อน สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ผมจะเป็นคนรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว ท่านอย่าได้ลงโทษพวกเธอเลย”หัวหน้าตระกูลมาวขมวดคิ้วเป็นปม หลังจากเงียบไปหลายวินาที เขาจึงโบกมือพร้อมพูดกับเสว่หลินและเยว่เหยาว่า “พวกเจ้าลงไปก่อนเถอะ”เสว่หลินและเยว่เหยานำตัวหยินซีออกไป สายตาของหัวหน้าตระกูลมาวมองมาที่เย่ฮวา “ไม่ทราบว่าเจ้ามาจากตระกูลใดรึ?”เย่ฮวายักไหล่ “ผมไม่มีตระกูลครับ”ได้ยินคำตอบจากปากของเขา หัวหน้าตระกูลมาวจึงขมวดคิ้วอีกครั้ง “ดูๆ แล้วเจ้าคงไม่ใช่คนของเมืองสวรรค์ลึกลับ เรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลเสอในวันนี้ข้าไม่ถือโทษโกรธเจ้า เจ้าช่วยเหลือคนของตระกูลมาวถึงสองครั้ง หากต้องการสิ่งใดก็พูดมาเถอะอย่าได้เกรงใจข้า”เย่ฮวายิ้ม ตระกูลระดับมนุษย์ของเขาทำให้ตระกูลเสอที่อยู่ในระดับสวรรค์ขุ่นเคืองเช่นนี้ แม้แต่จะเอาตัวรอดจากการถูกชำระแค้นยังเป็นเรื่องยาก ยังเอ่ยปากถามเขาว่าต้องการอะไรอีก หัวหน้าตระกูลผู้นี้ช่างเป็นคนดีจริงๆในเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยปากพูดขนาดนี้ เขาจึงเข้าประเด็นทันที “ผมมาที่นี่เพราะต้องการตามหาโลหะหายากที่อยู่ภายในแดนปีศาจแห่งนี้ที่มีอยู่ตั้งแต่ยุคโบราณ ได้ยินมาว่ามีชิ้นหนึ่งเคยได้รับการประมูล
