ะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน “พี่สองข้าไม่เป็นอะไร ทั้งหมดนี้เป็นเพราะผู้มีพระคุณท่านนี้ช่วยพวกเราไว้”สาวน้อยรีบหันมายกมือคารวะเย่ฮวา “ขอบคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตน้องสาวของข้า”“ก็แค่ช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง”เย่ฮวาโบกมือ จู่ๆ เขาก็นึกธุระของเขาขึ้นมาได้ “จริงด้วย พวกเธอรู้หรือเปล่าว่าเมืองสวรรค์ลึกลับอยู่ที่ไหน?”“ท่านจะไปเมืองสวรรค์ลึกลับ!!!”สาวน้อยถามด้วยความตกตะลึง จากนั้นเธอก็ขอโทษเขา “ขออภัยที่เสียมารยาท แต่ข้าไม่เคยพบท่านที่เมืองสวรรค์ลึกลับมาก่อน”เย่ฮวาหยุดคิดก่อนจะพูดต่อไปว่า “ก่อนหน้านี้ฉันติดตามอาจารย์ไปซ่อนตัวและฝึกยุทธ์ภายในหุบเขา ฉันเพิ่งลงเขามาเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ ได้ยินมาว่าเมืองสวรรค์ลึกลับมีของที่ฉันอยากได้ ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจที่จะไปที่นั่น”เธอพยักหน้าและพูดอย่างนอบน้อม “ถ้าหากผู้มีพระคุณไม่รังเกียจ พวกข้าจะนำท่านไป ตระกูลมาว(แมว) ของพวกเราอยู่ทางทิศเหนือของเมืองสวรรค์ลึกลับเจ้าค่ะ”“ถ้าหากเป็นเช่นนั้นก็เยี่ยมไปเลย” เย่ฮวายิ้มน้อยๆสาวน้อยยิ้มให้เขา “ถ้าเช่นนั้นท่านรอสักครู่นะเจ้าคะข้าจะไปตัดหางของอสูรวิญญาณสีชาดก่อน”พูดจบเธอก็เดินไปที่ร่างของอสูรวิญญาณสีชาดที่นอนทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด เธอดึงมีดออกมาและตัดไปที่ปลายหางของมันที่มีความหนาเท่ากับนิ้ว เธอใส่ปลายหางไว้ในกระเป๋าที่เหน็บอยู่ข้างเอว จากนั้นก็หันมาหาพวกเขา “พวกเราไปกันเถอะ”สาวน้อยเดินเข้าไปพยุงร่างของน้อ
