บทที่ 113 มิตรภาพ
“หลี่ลี่ พี่ชายร่วมสำนักย่อมไม่ลืมพวกเรา แต่เขามีภารกิจมากมาย อีกทั้งฝึกฝนอย่างหนักหน่วง มิเช่นนั้นจะประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ได้อย่างไร พวกเราไม่ควรเป็นภาระของเขา หากเขามาเยี่ยมพวกเรา ย่อมเสียเวลาฝึกฝนอย่างแน่นอน ไม่คุ้มค่า หากพวกเราอยากพบเขาจริงๆ ก็ต้องเร่งฝึกฝนกันเอง” ศิษย์อีกคนกล่าวอย่างจริงจัง
“ข้าพูดเหลวไหล เป็นคำพูดที่ผิดพลาด ข้าหมายความว่าหลี่ลี่ พี่ชายร่วมสำนักบัดนี้กลายเป็นศิษย์อัจฉริยะของสำนักชั้นใน การฝึกฝนย่อมหนักหน่วงยิ่งขึ้น เกรงว่าจะยากที่จะมีโอกาสกลับมาสำนักระดับล่างพบพวกเราสักครั้ง พวกเจ้าที่มีพรสวรรค์สูง ต่อไปอาจได้พบเขา ส่วนข้าที่มีพรสวรรค์ต่ำต้อย เกรงว่าต่อไป…” จางฮุ่ยถอนหายใจ กล่าวอย่างเสียดาย
“ฮึ ไร้ความสามารถ หากไม่มีชื่อเสียงของหลี่ลี่พี่ชายร่วมสำนัก ชั้นเรียนของพวกเราก็คงไม่ได้เป็นชั้นเรียนยอดนิยมของสำนักระดับล่าง ก่อนหน้านี้พวกเราไม่มีใครรู้จัก แม้แต่ศิษย์รุ่นพี่ของชั้นเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดก็กล้ารังแกพวกเราตามใจชอบ ดูตอนนี้สิ แม้แต่ชั้นเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดที่มีอาวุโสกว่า ก็ไม่กล้าต่อกรกับพวกเรา อีกทั้งหลี่ลี่พี่ชายร่วมสำนักยังทิ้งยาลูกกลอนไว้ให้พวกเรามากมาย สภาพแวดล้อมการฝึกฝนที่ดีเช่นนี้ เจ้าเพียงแค่พยายาม ย่อมสามารถโดดเด่นได้แน่นอน พูดอะไรท้อแท้เช่นนั้น” เฉินหลงพิงลำต้นไม้ ยืดหลังตรง แล้วกวาดตามองจางฮุ่ยที่นั่งก้มหน้าอยู่ไม่ไกล ต
