บทที่ 112 กลับสู่สำนักระดับล่าง
หลี่ลี่ก้มตัวลงเก็บก้อนหินเล็กๆ จากพื้นขึ้นมาหลายก้อน จากนั้นก็เติมพลังลมปราณเข้าไปในหิน ใช้เทคนิคพิเศษสะบัดมือขว้างออกไป แม้จะพุ่งตรงเข้าไปในป่า แต่ก้อนหินเหล่านี้กลับวาดเส้นโค้งประหลาดแยกย้ายกันพุ่งเข้าหาลู่หย่งเล่อและคนอื่นๆ ราวกับว่ามีคนหลายคนในป่าร่วมมือกันโจมตีอย่างไรอย่างนั้น
“ใครกันนะมาแกล้งพวกเรา!” ลู่หย่งเล่อและคนอื่นๆ ถูกโจมตีอย่างกะทันหัน จึงโกรธจัดทันที เมื่อเห็นว่ามีความเคลื่อนไหวในป่าข้างทาง พวกเขาจึงสบตากันแวบหนึ่งแล้วแยกย้ายกันไล่ตามออกไปทันที
หลี่ลี่จับจังหวะดูร่างของลู่หย่งเล่อ แล้วใช้วิชาตัวเบา พริบตาเดียวก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าลู่หย่งเล่อ
“หลี่…” จู่ๆ ก็มีคนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า ลู่หย่งเล่อ กำลังจะลงมือ แต่พอเห็นว่าเป็นหลี่ลี่เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วแทบจะร้องออกมาด้วยความตกใจ
หลี่ลี่รีบโบกมือให้สัญญาณให้ลู่หย่งเล่อเงียบ
“พี่ หลี่ลี่ ยินดีต้อนรับกลับสู่ สำนักระดับกลาง” ลู่หย่งเล่อพูดขึ้นอย่างกะทันหันด้วยสีหน้าเก้อเขินเล็กน้อย
ตอนนี้ลู่หย่งเล่อยังคงรู้สึกหวาดกลัว หลี่ลี่อยู่บ้าง เพราะก่อนหน้านี้การกระทำของเขากับหลี่ลี่นั้นเป็นศัตรูกันอย่างชัดเจน บัดนี้ถูกดักรอในป่าลู่หย่งเล่อจึงรู้สึกกังวลใจอยู่บ้าง
เมื่อเห็นสีหน้าของลู่หย่งเล่อที่แตกต่างไปจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง หลี่ลี่ก็เข้าใจทันทีจึงยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “น้องลู่ อย่าคิดมาก ข้าเรี
