ยกเจ้ามาที่นี่เพราะมีเรื่องอยากให้เจ้าช่วย ข้าแค่หวังว่าน้องลู่จะรักษาความลับให้ได้”
“ศิษย์พี่มีธุระอันใดขอเพียงสั่งมา ลู่หย่งเล่อจะทุ่มเทสุดความสามารถอย่างแน่นอน ก่อนหน้านี้ข้าผู้เป็นศิษย์น้องตาบอดใจบอด ได้ล่วงเกินศิษย์พี่ไป ศิษย์พี่ใจกว้างไม่ถือสา ลู่หย่งเล่อรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก” ลู่หย่งเล่อกล่าวพลางยิ้มแหยๆ อย่างเก้อเขิน
“ศิษย์น้องลู่ เรื่องที่ผ่านมาก็ให้มันผ่านไปเถอะ พวกเราก็ถือว่าไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกัน” หลี่ลี่ยิ้มอย่างสงบนิ่ง
หลี่ลี่จึงหยิบขวดยาที่เตรียมไว้แล้วออกมาจากถุงเก็บของกล่าวว่า “รบกวนศิษย์น้องลู่นำยานี้ไปมอบให้อาจารย์ใหญ่จาง ให้ท่านแจกจ่ายต่อไป ส่วนยาที่เหลืออีกไม่กี่เม็ดนี้คือยาเสริมกระดูก เป็นยาที่ศิษย์น้องและศิษย์น้องเมิ่งฮั่นรวมถึงคนอื่นๆ ต้องการ พวกเจ้าแบ่งกันเองด้วย แต่จำไว้ เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับ ห้ามให้ศิษย์คนอื่นรู้เด็ดขาด”
หลี่ลี่พูดจบก็หยิบกระดาษและพู่กันออกมา เขียนเหตุผลที่กลัวว่าจะนำภัยมาสู่ผู้คนในสำนักระดับกลางจากหูหยุนซานลงไป แล้วมอบให้ลู่หย่งเล่อนำไปให้อาจารย์ใหญ่จางพร้อมกัน เพื่อให้อาจารย์จางเข้าใจความลำบากใจของตน
“ศิษย์พี่วางใจได้” ลู่หย่งเล่อกล่าวอย่างจริงจัง
พอดีในตอนนั้น ศิษย์คนอื่นๆ ที่หาคนมาแกล้งไม่พบก็พากันกลับมาบนถนน เริ่มตะโกนเรียกชื่อลู่หย่งเล่อ หลี่ลี่จึงโบกมือลา ใช้วิชาพลางตัวหลบหายไปอย่างรวดเร็ว
“มาแล้ว มาแล้ว!” ลู่หย่งเล่อตอบรับ
