เสียงดัง มือเก็บยาเข้าอก แต่ดวงตากลับมองไปทางที่หลี่ลี่หายไป อดชื่นชมไม่ได้ว่า “ศิษย์พี่หลี่ลี่มีคุณธรรมสูงส่งเช่นนี้ ถึงจะเป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ น่าเสียดายที่ไม่อาจบอกเล่าเรื่องที่ได้พบศิษย์พี่หลี่ลี่ออกไปได้ มิเช่นนั้นคงทำให้ศิษย์คนอื่นอิจฉาข้าตายแน่”
หลี่ลี่ออกจากสำนักระดับกลาง ไม่ได้หยุดพักอีก มุ่งหน้าตรงไปยังสำนักระดับล่าง
เมื่อเห็นหลี่ลี่มาถึง ยามสองนายที่เฝ้าประตูสำนักระดับล่างต่างตกตะลึง หลี่ลี่จึงยิ้มพลางทำท่าให้เงียบ แล้วแอบเข้าไปในประตูภายใน
ตลอดทาง หลี่ลี่พยายามหลบเลี่ยงศิษย์ทั้งหลาย มุ่งตรงไปยังลานเล็กของอาจารย์ใหญ่หลิวชิงไห่ในขณะนี้ หลิวชิงไห่กำลังฝึกฝนวิชาต่อสู้อยู่ในลานบ้านเพียงลำพัง ท่าฝ่ามือเงานภาที่แสดงออกมานั้นมีความงดงามอย่างแท้จริง การเชื่อมต่อและการเปลี่ยนแปลงในท่าทางนั้นแสดงให้เห็นถึงการฝึกฝนมาอย่างยาวนานชำนาญอย่างไร้ที่ติ
หลี่ลี่เข้ามาในลานบ้าน ยืนเงียบๆ อยู่ที่ประตู แต่ หลิวชิงไห่รู้สึกได้ทันทีว่ามีคนมา จึงเก็บปราณยุทธ์แล้วหันมามอง
“หลี่ลี่?” หลิวชิงไห่ตกตะลึงชั่วครู่ ก่อนที่ใบหน้าจะเผยรอยยิ้มอย่างตื่นเต้นกล่าวว่า “ศิษย์อัจฉริยะเจ้าในที่สุดก็มีเวลากลับมา ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน”
ระหว่างพูดหลิวชิงไห่พาหลี่ลี่เข้าไปในห้อง
หลิวชิงไห่หลงใหลในการฝึกยุทธ์ มักคิดถึงการเพิ่มพูนวรยุทธ์อยู่เสมอ ดังนั้นเงินเดือนส่วนใหญ่ของเขาจึงถูกใช้ไปกับการซื้อยาลูกกลอนเพื่อ ฝึกฝน
