ทีมรักษาความปลอดภัยรีบเดินเข้ามาหามู่จื่อหาน “หานเอ๋อร์ มาที่นี่ทำไมไม่บอกล่วงหน้าล่ะ”มู่จื่อหานยิ้ม “มาแบบกะทันหันน่ะค่ะ เลยแวะมาหาคุณพ่อด้วยเลย”“นี่คือลุงเติ้ง เพื่อนออกรบสมัยที่คุณพ่อของฉันยังเป็นทหาร” มู่จื่อหานกระซิบเขาหันไปมองอีกฝ่ายและยิ้มอย่างสุภาพ “สวัสดีครับลุงเติ้ง”ลุงเติ้งยิ้มให้เขา จากนั้นก็หันไปมองมู่จื่อหาน “คนนี้คือ……”มู่จื่อหานยื่นมือออกมาคล้องแขนเขา “เย่ฮวา แฟนของหนูเองค่ะ”“เมื่อเติบโตก็ถึงเวลาต้องเป็นฝั่งเป็นฝาแล้วสินะแป๊บๆ ก็มีแฟนซะแล้ว”ลุงเติ้งยิ้มด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็ชี้มาที่เย่ฮวา “พ่อหนุ่ม ถ้านายกล้ารังแกหานเอ๋อร์ล่ะก็ ฉันคือคนแรกที่จะตามไปคิดบัญชีกับนาย”“ผมจะทำอย่างนั้นได้ยังไงกันครับลุงเติ้ง ผมดูเป็นคนแบบนั้นเหรอครับ”“ก็ไม่เชิงหรอกนะ…”ระหว่างที่พูดลุงเติ้งก็บอกพวกเขาว่า “งั้นก็ตามฉันมาเถอะ”“ครับ/ค่ะ”จากนั้นพวกเขาก็เดินข้างๆ กันเพื่อเข้าไปด้านในตึกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างพากันทอดถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก บางทีพวกเขาอาจจะแอบรู้สึกดีใจที่เย่ฮวาและมู่จื่อหานยังอารมณ์ดีอยู่ลุงเติ้งเดินมาส่งพวกเขาถึงลิฟต์ จากนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็ขึ้นลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังห้องทำงานของคุณมู่ด้านนอกห้องทำงานของคุณมู่มีพนักงานสองสามคนกำลังนั่งทำงานอยู่ ส่วนห้องกระจกที่อยู่ด้านในคือห้องทำงานของคุณมู่ เมื่อเห็นพวกเขาเดินทางมาถึงผู้ช่วยของคุณมู่ก็นำพ
