วกเขาเข้าไปด้านในห้องทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก มู่จื่อหานก็วิ่งถลาเข้าไปกอดพ่อของเธอ “คุณพ่อ หนูคิดถึงคุณพ่อจะแย่อยู่แล้ว”คุณมู่ยังคงมีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรักประดับอยู่บนใบหน้า เขาตบหลังมู่จื่อหานเบาๆ “อายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย ยังกระโดดเข้ามากอดเป็นเด็กๆ ไปได้”“หึ……”มู่จื่อหานบุ้ยปากด้วยท่าทางไม่พอใจ เธอถอยหลังออกไปครึ่งก้าว จากนั้นคุณมู่ก็กระซิบกับเธอว่า “ลูกออกไปรอข้างนอกก่อนนะ พ่อขอคุยธุระกับเย่ฮวาก่อน ยังไม่กินอะไรมาใช่ไหม? เดี๋ยวพวกเราออกไปหาอะไรกินกัน”มู่จื่อหานหันมามองเย่ฮวาด้วยสีหน้าเป็นกังวล จากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องและปิดประตูเพื่อเปิดทางให้พวกเขาทั้งสองได้พูดคุยกันเป็นการส่วนตัวคุณมู่ผายมือไปที่โซฟาข้างๆ “นั่งสิ”“เชิญคุณลุงก่อนเลยครับ” เย่ฮวายิ้มอย่างสุภาพคุณมู่พยักหน้าให้เขา เมื่อเห็นผู้อาวุโสนั่งลงแล้วเย่ฮวาจึงนั่งลงอย่างมีมารยาท
