“เอ่อ…เย่เย่น้อย…”พี่หน่ายเดินมาหยุดข้างๆ เขา เธอพูดด้วยท่าทางน่ารักบ๊องแบ๊ว “เย่เย่น้อย นายสัญญากับฉันว่าหลังจากสงครามกลางเมืองนายจะพาฉันไปเก็บเลเวลนี่นา~”เย่ฮวากระตุกยิ้ม “ก็ถูกแล้วนี่ พวกเราก็กำลังเก็บเลเวลกันอยู่ไม่ใช่เหรอ~”พี่หน่ายกลอกตามองบนใส่เขา “ฉันไม่ได้อยากได้แบบนี้สักหน่อย~”“แล้วเธออยากได้แบบไหน?”“แบบนั้นไง”“ห๊ะ?”“ผัวะ!”พี่หน่ายยกหนังสือคัมภีร์ขึ้นมาฟาดหน้าเย่ฮวา “ก็แบบที่ผู้หญิงผู้ชายอยู่ด้วยกันสองต่อสองไงเล่า!”เย่ฮวากระตุกยิ้ม “พี่หน่าย เธอบรรลุนิติภาวะแล้วเหรอ? คิดจะมาอยู่สองต่อสองกับฉัน เธอไม่รู้เหรอว่าโทษจำคุกไม่ต่ากว่าสามปีและอาจจะรุนแรงถึงขั้นประหารชีวิตเลยนะ”พี่หน่ายโบกมือ เธอกระตุกยิ้มด้วยใบหน้าทะเล้น“พวกเราแอบไปซุ่มหลังต้นไม้เล็กๆ สักต้นก็ได้นี่ นายไม่พูด ฉันไม่พูด ใครจะไปรู้ล่ะจริงไหม?”“พวกเรารู้” สิ้นสุดเสียงของพี่หน่าย ผู้เล่นนับร้อยที่อยู่รอบๆ ก็หันมามองพี่หน่ายพร้อมกับพูดอย่างพร้อมเพรียงกันพี่หน่ายยกแขนขึ้นมาเท้าสะเอวและทำหน้าตาบ๊องแบ้ว “ทำไมยะ? ฉันต้องการหารือเกี่ยวกับแผนในอนาคตของกิลด์กับหัวหน้ากิลด์ พวกเธอมีปัญหาอะไรมิทราบ?”ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปเก็บเลเวลต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มู่จื่อหานที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดด้วยรอยยิ้มที่สดใส“เย่ฮวา นายพาพี่หน่ายไปเก็บเวลรอบๆ เถอะ เดี๋ยวที่นี่ฉันจัดการเอง”เย่ฮวายักไหล่ราวกับช่วยไม่ได้ “ก็ได้ ในเมื่อเธอพูดขนาดนี้แล้ว
