ธอเองก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ? ถ้าฉันรังเกลียดเธอฉันจะออกมากับเธอสองต่อสองทำไมล่ะ?”พี่หน่ายพูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น “ฉันเห็นนายเป็นพี่ชายของฉันมาโดยตลอด ฉันรู้สึกได้ว่าการได้อยู่กับนายทำให้ฉันปลอดภัย แต่ช่วงนี้ฉันรู้สึกว่าพวกเราห่างเหินมากขึ้นเรื่อยๆ จนฉันแทบจะไม่สามารถที่จะเข้าใกล้นายได้เลย”เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นก็จับมือเล็กๆ ของเธอไว้ “เธออย่าคิดมากสิ ฉันก็ยังเป็นฉันคนเดิม เธออยากทำอะไรก็ทำเถอะ แต่เธอต้องไต่ตรองให้ดีจะได้ไม่รู้สึกผิดในภายหลัง ฉันจะรอเธอที่มหาวิทยาลัย ถ้าหากปีหน้าเธอมั่นใจว่าเธอจะมาเรียนที่เดียวกับฉัน ฉันจะไปยืนรับเธอด้วยตัวฉันเอง ฉันเองก็อยากมีน้องสาวที่น่ารักอยู่ข้างๆเหมือนกัน”พี่หน่ายน้าตาคลอเบ้า “จริงเหรอ?”เขาพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ยื่นมือออกไปซับน้าตาให้เธอ “จริงสิ”“ฮื่อ…รักเย่เย่น้อยที่สุดเลย!” เธอกอดเขาด้วยความดีใจ แม้ว่าจะรู้ดีว่าท่านี้อาจจะไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่นัก แต่ดูเหมือนว่ามันกลับไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับเธอเลยมีบางอย่างที่เขาอยากจะพูดออกไป แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเก็บมันไว้บางทีความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องของเขากับพี่หน่ายคงไม่ได้จบลงแค่ภายในเกมหลิงเกิงแห่งนี้ แต่พวกเขาอาจจะสนิทกันแบบนี้ไปจนชั่วชีวิตก็ได้……แสงอาทิตย์ค่อยๆ สูงขึ้นจากพื้นดิน เขาและพี่หน่ายนั่งอยู่บนต้นไม้ใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเนินเขาสูง แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาทำให้รู้สึกอบอุ่นและดูอ่อนโยนเป็
