ขากลับแอบเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเธอ“โถ่เอ้ย วันนี้ฉันอุตส่าห์อารมณ์ดีแท้ๆ ดันต้องมาเห็นฉากรักแบบนี้ สาวโสดแบบฉันไม่แฮปปี้เลย” เยว่เอ๋อร์บุ้ยปากเย่ฮวายักไหล่ “เอาล่ะๆ กินข้าวกันเถอะ”ระหว่างที่พูดเขาก็ดึงมือมู่จื่อหานไปนั่งกินข้าวที่โต๊ะระยะเวลาสั้นๆ อาหารมื้อเที่ยงก็หมดเกลี้ยงทั้งโต๊ะหลังจากกินข้าวเสร็จแล้วสองสาวก็ปลีกตัวไปนอนกลางวัน ส่วนเย่ฮวาเนื่องจากร่างกายยังคงกระปี้กระเป่าเต็มร้อย จึงเดินกลับเข้าห้องเพื่อเข้าสู่เกมอีกครั้ง“สวบ!”แสงสว่างวาบขึ้น ตอนนี้เขายืนอยู่ด้านหน้าทางเข้าหุบเขาและเป็นแหล่งกบดานของมังกรยักษ์แอ่งน้าขนาดใหญ่ถูกห้อมล้อมด้วยกำแพงหิน มังกรยักษ์ระเบิดวายุมีจำนวนไม่น้อยเลย สาเหตุที่เขาไม่ลงมือจัดการกับมันก็เป็นเพราะจำนวนของพวกมันที่มากเกินไปถ้าหากเขาผลีผลามเข้าไปฆ่ามัน มีหวังคงถูกล้อมโจมตีจนปลีกตัวออกมาไม่ได้แน่ๆคิดเช่นนี้เขาก็เรียกอสูรบรรพกาลออกมาเพื่อให้มันวิ่งเข้าไปที่แอ่งน้าแห่งนั้น ตอนที่มันวิ่งเข้าไปก็พบว่ามีมังกรยักษ์สิบกว่าตัวพุ่งทะยานเข้ามา พวกมันใช้สกิลใบมีดระเบิดวายุและกลิ่นอายมังกรวายุคลั่งเข้าใส่ร่างของอสูรบรรพกาล ค่าสเตตัสของมังกรวายุที่เป็นมอนสเตอร์เสริมสร้างความแข็งแกร่งระดับเก้าเลเวล 120 ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ อสูรบรรพกาลต้านการโจมตีของพวกมันได้ไม่นานก็ถูกฆ่าตายจนกลายเป็นแสงสีขาวลอยกลับเขาสู่ช่องมิติสัตว์เลี้ยงการเสียสละของอสูรบรรพกาลอยู่ในแผนการของเขากา
